WN Redactie
De Tour de France is nog geen volledige dag onderweg, maar rustig aan doen zit er in Catalonië niet bij. Na de ploegentijdrit van zaterdag wacht zondag meteen een venijnige heuvelrit van Tarragona naar Barcelona. Jonas Vingegaard begon de ronde perfect met winst van Team Visma | Lease a Bike en mag zich als eerste in het geel hijsen, maar achter hem staan de belangrijkste klassementsmannen al op scherp.
Tadej Pogačar verloor in de openingstijdrit twaalf seconden op zijn Deense rivaal. Geen dramatische achterstand, natuurlijk, maar wel genoeg om de Sloveen op dag twee een extra reden te geven om niet af te wachten. De finish op de Montjuïc is gemaakt voor explosieve klimmers en puncheurs. En laat dat nu net het terrein zijn waarop Pogačar vaak het verschil maakt.
De tweede etappe is geen bergrit, maar wel een serieuze eerste stresstest voor iedereen die in Parijs nog een klassement wil rijden. Wie niet goed gepositioneerd aan de lokale ronden in Barcelona begint, kan binnen enkele minuten tijd verliezen. Voor de pure sprinters is dit een dag om te overleven. Voor de favorieten is het een dag waarop de Tour al een heel ander gezicht kan krijgen.
LEES OOK: Tour: Favorieten etappe 9 - Tijd voor spektakel!
Van Tarragona naar de kuitenbijters van MontjuïcVanuit Tarragona trekt het peloton eerst langs de Catalaanse kust. De eerste negentig kilometer zijn grotendeels vlak, met de Middellandse Zee als decor. Daarna verandert het karakter van de etappe volledig. De Côte de Begues is met 6,1 kilometer aan gemiddeld 6,5 procent de eerste gecategoriseerde klim van deze Tour en vormt de toegangspoort tot het lastigere deel van de dag.
Na de top is het nog lang niet gedaan. Het peloton trekt via een glooiend parcours richting Barcelona, waar de finale op de Montjuïc wacht. Met iets meer dan dertig kilometer te gaan draait het peloton een lokaal circuit op dat drie keer moet worden afgewerkt. Iedere passage bevat de Côte du Château de Montjuïc: 1,6 kilometer aan gemiddeld 9,3 procent, met een bijzonder steile strook waarin de percentages oplopen tot 13 procent.
Dat is niet zomaar een klimmetje voor de show. De eerste passage zal al voldoende zijn om de klassieke sprinters in problemen te brengen, terwijl de tweede keer een ideale plek is voor ploegen om het tempo volledig op te voeren. De laatste passage ligt op slechts 2,5 kilometer van de finish. Daarna volgt een snelle afdaling, voor de weg opnieuw omhoogloopt richting het olympisch stadion.
Daarin schuilt de moeilijkheid van deze finale. De aanval op de Montjuïc kan niet te vroeg worden geplaatst, want na de top is er nog ruimte om terug te keren. Maar wachten tot de laatste oplopende zevenhonderd meter richting het stadion is eveneens gevaarlijk. Een renner die op de steile stroken een paar seconden pakt, kan op de afdaling vol risico nemen en zijn voorsprong proberen te verdedigen.
Het is dus geen finish voor één specifiek type renner. Een pure puncher kan op de steile Montjuïc wegspringen, een explosieve klassementsman kan het verschil maken op de laatste hellende meters en een sterke daler kan een kleine kloof alsnog uitbouwen. Precies daarom wordt dit een van de mooiste finales van de eerste Tourweek.
Pogačar krijgt meteen een kans om terug te slaan
Pogačar begint als de uitgesproken favoriet. Niet alleen omdat hij de beste renner ter wereld is, maar ook omdat deze aankomst haast op zijn lijf geschreven lijkt. Korte, steile inspanningen, een explosieve finale en een parcours waarop klassementsmannen niet kunnen gokken op een eenvoudige massasprint: meestal zijn dat de momenten waarop de Sloveen zijn concurrenten niet alleen volgt, maar zelf de koers in handen neemt.
Na de ploegentijdrit zal Pogačar bovendien willen laten zien dat de twaalf seconden achterstand op Vingegaard geen teken aan de wand zijn. Een ritzege levert tien bonificatieseconden op, maar minstens zo belangrijk is het psychologische effect. Pogačar hoeft die achterstand niet per se zondag al weg te poetsen. Hij wil vooral duidelijk maken dat UAE Team Emirates-XRG klaarstaat om terug te slaan zodra de weg omhoogloopt.
Isaac del Toro kan daarin een belangrijke rol spelen. De Mexicaan is zelf snel genoeg om deze aankomst te winnen, maar vormt tegelijk een perfecte pion om de concurrentie onder druk te zetten. UAE kan hem vroeg laten aanvallen, de koers hard maken op de Montjuïc of Pogačar simpelweg in de perfecte positie afzetten voor de laatste explosie. De ploeg heeft meerdere kaarten, terwijl de Sloveen zelf nog altijd de gevaarlijkste is.
Remco Evenepoel zal zich evenmin verstoppen. De Belg startte degelijk, maar verloor negentien seconden op Vingegaard en weet dat hij op zulke punchy finales geen tijd kan laten liggen. Evenepoel kent de Montjuïc bovendien uitstekend en heeft in Barcelona al laten zien dat hij op dit terrein kan winnen. De finale is zwaarder dan een gewone aankomst in de Ronde van Catalonië, maar dat maakt hem niet minder interessant voor de Belgische kopman.
Tom Pidcock is misschien wel de man die het dichtst bij Pogačar kan komen op een aankomst als deze. De Brit houdt van korte, steile beklimmingen, technische afdalingen en een finale waarin positionering belangrijker is dan het langste klimvermogen. Hij hoeft niet de sterkste klassementsrenner van de Tour te zijn om hier te winnen. Als hij als eerste over de top van de laatste Montjuïc komt, wordt hij bijzonder lastig terug te halen.
Vingegaard verdedigt geel, maar heeft zelf ook een kans
Vingegaard draagt geel en heeft daardoor geen enkele reden om roekeloos te koersen. Hij weet dat de echte Tourstrijd pas later in de Pyreneeën en Alpen volledig zal ontbranden. Toch is de Deen geen renner die op dit soort dagen zomaar moet worden weggeschreven. Hij heeft de voorbije jaren duidelijk gewerkt aan zijn punch en zal op de Montjuïc niet willen breken onder het geweld van Pogačar en Evenepoel.
Voor Visma | Lease a Bike ligt de taak vooral in het controleren van de positie. Matteo Jorgenson, Sepp Kuss en Davide Piganzoli moeten ervoor zorgen dat Vingegaard niet in de problemen komt wanneer UAE of Red Bull-BORA-hansgrohe de koers op de tweede passage over de Montjuïc opblaast. Als de Deen bij de laatste klim nog in de eerste groep zit, kan hij rustig afwachten en kijken welke bonificaties zijn grote rivalen eventueel pakken.
Paul Seixas is een andere renner die deze etappe met rood in zijn agenda zal hebben omcirkeld. De negentienjarige Fransman verloor door een minder geslaagde ploegentijdrit al vroeg tijd en heeft dus weinig reden om alleen defensief te denken. Zijn punch is uitstekend, zijn koersinzicht groeit snel en een ritzege op de Montjuïc zou Frankrijk meteen in extase brengen.
Mathias Vacek vormt de interessante outsider namens Lidl-Trek. De Tsjech is veel meer dan een hardrijder. Hij kan klimmen, positioneert zich uitstekend en beschikt over een sterke sprint uit een uitgedunde groep. Als de echte klassementsmannen elkaar aankijken op de laatste honderden meters, is Vacek een renner die daar optimaal van kan profiteren.
Mathieu van der Poel blijft eveneens een naam om rekening mee te houden, al is de grens van zijn mogelijkheden op de Montjuïc moeilijk in te schatten. De Nederlander heeft de power om op de steile stroken lang mee te komen en kan op de afdaling gevaarlijk zijn. Maar drie passages over de klim, in combinatie met de hoge intensiteit van de klassementsploegen, maken dit waarschijnlijk nét te zwaar voor een klassieke sprintkans. Overleeft hij de laatste Montjuïc in de voorste groep, dan kan hij natuurlijk wel iedereen verrassen.
Ook Mauro Schmid en Romain Grégoire horen thuis in het rijtje kanshebbers. Schmid beschikt over een stevige punch en kan goed uit de voeten in een finale waarin het tempo voortdurend verandert. Grégoire is misschien nog explosiever en zal zich niet laten afschrikken door de aanwezigheid van de grote klassementsmannen. Voor beiden geldt dat de koers het liefst zo chaotisch mogelijk mag worden.
Daarachter wachten nog genoeg namen die in een kleine groep kunnen verrassen. Florian Lipowitz, Juan Ayuso, Mattias Skjelmose, Kévin Vauquelin, Cian Uijtdebroeks en Tobias Halland Johannessen zullen vooral geen tijd willen verliezen, maar kunnen bij goede benen ook in de finale terechtkomen. Richard Carapaz en Lenny Martinez zijn dan weer renners die kunnen profiteren wanneer de klassementsploegen elkaar te lang aankijken.
Pogačar krijgt op de Montjuïc zijn eerste echte kans om orde op zaken te stellen na de ploegentijdrit. Maar de Sloveen zal merken dat hij niet de enige is die deze etappe al wekenlang heeft aangekruist. Evenepoel kent de omgeving, Pidcock houdt van dit soort explosieve chaos en Vingegaard wil zijn gele trui niet meteen laten beschadigen.
De finale in Barcelona is kort, maar bevat genoeg dynamiet om de eerste klassementsverschillen op de weg te creëren. Wie op de laatste passage over de Montjuïc ook maar een moment verkeerd zit, kan daar duur voor betalen. Pogačar is de logische favoriet, maar de rit ligt open genoeg om van zondag meteen een eerste grote Tourshow te maken.
Favorieten WielerNieuws.be etappe 2 Tour de France 2026
★★★★ - Tadej Pogačar
★★★ - Remco Evenepoel, Tom Pidcock
★★ - Isaac del Toro, Jonas Vingegaard, Paul Seixas
★ - Mathias Vacek, Mathieu van der Poel, Mauro Schmid, Romain Grégoire
