Kevin De Jonghe
Tja, hoe moet je zoal reageren na wat we in de finale van de zesde etappe te zien kregen in de Giro d’Italia. Er was behoorlijk wat frustratie en woede, maar ook sarcasme hoort bij het arsenaal aan reacties die volgden na de valpartij van Dylan Groenewegen & co.
Van sarcasme naar woede
Dat was onder meer ook het geval bij Thijs Zonneveld. In de podcast In de Waaier bespreekt hij dagelijks de rit, uiteraard ging het deze keer voornamelijk over die bewuste valpartij, en dan meer bepaald de keuze van de Giro-organisatie om de finale op die manier in te richten.
“Dit kon je echt niet weten. Dat het precies daar glad zou zijn, dat je daar op je kokosnoot zou gaan. Het viel niet te voorspellen”, klonk het met groot sarcastisch gehalte. “Het is heel raar wat er is gebeurd. De organisatie treft nul komma nul blaam.”
Vervolgens moest Zonneveld toch onvermijdelijk zijn gal spuwen richting organisatie: “Je kunt dit toch niet uitleggen aan mensen die niet regelmatig naar wielrennen kijken? Dat je van tevoren weet dat ze allemaal hier gaan crashen, en dat het ook gebeurt?”
“Dit zijn de f*cking basics”, zette de Nederlander zijn scherpe betoog verder. “Hoe kan dit nou waar zijn dat deze finish niet wordt aangepast?”
🚴🇮🇹 | Het is wederom een finale die je gezien moet hebben om te geloven. Dylan Groenewegen werd perfect gebracht, maar gaat in de laatste bocht onderuit. Davide Ballerini profiteert in Napels. 😡 #GirodItalia
— Eurosport Nederland (@Eurosport_NL) May 14, 2026
Wielrennen 👀 HBO Max pic.twitter.com/eoIvoY1oUR
Organisatie aansprakelijk stellen
Volgens Zonneveld wordt het dringend tijd dat ploegen de krachten bundelen om tegen dergelijke beslissingen in te gaan. Liefst pro-actief, in dit geval nog reactief. "Ze leggen de verantwoordelijkheid volledig bij de renners en bij de ploegen. Wat ik het meeste zou toejuichen, is dat ploegen de organisatie aansprakelijk gaan stellen. Als de UCI het niet doet, dan moeten zij het doen.”
Niet de eerste keer overigens dat er problemen zijn deze Giro, door toedoen van gebrekkige organisatie. Dat was ook in enkele eerdere ritten – en we zijn amper dag 7 – al het geval. Zonneveld somt fijntjes op waar het allemaal al fout ging.
“Rit één: op 500 meter van de finish een enorme versmalling, met hekken met pootjes. Een enorme crash. Rit drie: acht kilometer rechtdoor, maar vlak voor de streep nog een bocht en kasseitjes. En dan nu rit zes. Dan heb je drie keer een finish waar je weet: dit is grande casino”, besluit hij.
