WN Redactie
Sinds 1 januari rijdt Remco Evenepoel in de kleuren van Red Bull-Bora-Hansgrohe. De transfer van de Belgische ster moest het definitieve startschot zijn van een nieuw tijdperk, eentje waarin de ploeg haar financiële slagkracht eindelijk vertaalt naar sportieve dominantie. De ambitie is glashelder: de Tour de France winnen en structureel meedraaien aan de top van het WorldTour-klassement. Maar wie die ambitie wil waarmaken, moet eerst intern orde op zaken stellen. Evenepoel arriveert als uithangbord, niet automatisch als onaantastbare leider.
Dat Red Bull-Bora-Hansgrohe in 2025 niet meteen ontplofte, was een tegenvaller. De balans bleef steken op 23 overwinningen op het hoogste niveau, cijfers die moeilijk te rijmen vielen met de investeringen en de verwachtingen. Te vaak reed de ploeg kleurloos, zonder duidelijke hiërarchie, zonder het collectieve instinct dat nodig is om grote wedstrijden te controleren. In het voorjaar werd dat gebrek aan samenhang pijnlijk zichtbaar. Nieuwe namen als Laurence Pithie, Jan Tratnik, de Nederlandse gebroeders Van Dijke en Oier Lazkano kwamen nauwelijks tot ontplooiing en verdwenen even snel uit beeld als ze waren opgedoken.
Het verhaal rond Lazkano kreeg later een veel zwaardere lading. De Spanjaard verdween na het voorjaar volledig van het toneel en bleek verwikkeld in een dopingschandaal dat zijn oorsprong had bij zijn vorige ploeg. Toch riep de zaak vragen op binnen zijn nieuwe omgeving. Hoe scherp was de medische opvolging? Werden signalen gemist of genegeerd? De ploeg verwees naar de UCI en hield zich verder op de vlakte, maar het ongemak bleef. Niet alleen bij het publiek, ook intern leek het vertrouwen in de bestaande structuren aangetast.
LEES OOK: 'Parijs-Roubaix ondergaat wijziging'
De bezem door de omkaderingHet dossier-Lazkano werd zo ongewild een symbool van een bredere malaise. Na de entree van Red Bull in de zomer van 2024 haalde de ploeg een reeks gerenommeerde specialisten binnen, maar die expertise bleek versnipperd. Eerder dan één coherente visie ontstond een lappendeken van eilandjes, waar kennis naast elkaar bestond in plaats van samen te vloeien. José De Cauwer vatte het onlangs scherp samen toen hij stelde dat de ploeg te “clean” was geworden, met een staf die te veel bepaalde en te weinig met koers bezig was.
De reactie liet niet lang op zich wachten. Na de Tour volgde een stevige sanering binnen de sportieve leiding. Ploegleiders verdwenen, verantwoordelijkheden werden hertekend en nieuwe namen doken op in sleutelposities. Met Zak Dempster als Chief of Sports en Oliver Cookson als Head of Racing, beiden afkomstig uit de Britse school, hoopt Red Bull-Bora-Hansgrohe de neuzen eindelijk in dezelfde richting te krijgen. Zij sturen nu een uitgebreide groep ploegleiders aan, waarin ook Belgische stemmen als Klaas Lodewyck en Sven Vanthourenhout een rol spelen. Vanuit de rennersgroep klinken voorzichtig positieve signalen: duidelijkere lijnen, minder ruis.
Voor Evenepoel komt die herstructurering op het juiste moment. Zijn overstap wordt omkaderd door een organisatie die vooruit plant en keuzes vastlegt, iets wat hij in het verleden naar eigen zeggen soms miste. “Het is minder freestyle dan bij mijn vorige ploeg,” liet hij al optekenen. Zijn programma ligt strak vast, met nauwelijks ruimte voor improvisatie. Tegelijk blijft hij zijn vertrouwde entourage meenemen, wat meteen de gevoeligheid blootlegt: hoe combineer je bestaande knowhow met persoonlijke zekerheden zonder opnieuw eilandjes te creëren?
Roglic, rivalen en rolverdeling
Niet alleen de staf, ook de rennerskern staat voor een hertekening. Primož Roglič blijft een factor van betekenis, maar zijn positie is minder vanzelfsprekend dan voorheen. De Sloveen, inmiddels 36, was in 2025 de enige klassementsman van de ploeg die een rittenkoers won, maar zijn status is brozer. In zijn laatste contractjaar trekt hij richting Vuelta, ver weg van de Tourambities rond Evenepoel. Het is geen degradatie tot knechtenrol, maar wel een duidelijke verschuiving. Respectvol afscheid of stille voorbereiding op een vertrek: de interpretatie blijft open.
Achter Roglič dringen nieuwe namen zich op. Florian Lipowitz wordt klaargestoomd voor de Tour, Giulio Pellizzari krijgt zijn kans in de Giro. Jai Hindley toonde tekenen van herstel, terwijl renners als Daniel Martínez en Aleksandr Vlasov hun persoonlijke ambities niet zomaar hebben opgeborgen. Op papier oogt de kern rijk en veelzijdig, maar die overvloed maakt keuzes onvermijdelijk pijnlijk. Zoals De Cauwer het ooit formuleerde: iedereen denkt zijn plek te kennen, tot de koers iets anders vraagt.
De menselijke factor
Voor Evenepoel betekent dit dat hij niet alleen kopman in wording is, maar ook peoplemanager. Zijn reputatie binnen vorige ploegen suggereert dat interne concurrentie soms schuurt. Tijdens de Tour zal hij een tandem vormen met Lipowitz, maar zo’n duo vraagt vroeg of laat om duidelijkheid. Hun relatie staat nog in de steigers en zal moeten groeien op hoogtestages en in voorbereidingskoersen. Diplomatie en nederigheid worden minstens zo belangrijk als wattages.
Vergelijkbare spanningen duiken ook elders op. In de sprintkern krijgt Jordi Meeus opnieuw concurrentie van Danny van Poppel, zijn eigen loods. Zulke situaties tonen de groeipijnen van een ploeg die snel wil opschuiven naar de absolute top. Waar in 2025 te vaak individueel werd gekoerst, is een topdrieplaats in de UCI-ranking nu het minimumdoel. Daarvoor is een figuur nodig die het geheel meesleurt, iemand die het collectief boven zichzelf tilt.
Meer dan een sterrenteam
Een ploeg samenstellen met grote namen is één ding, er meteen succes mee boeken iets heel anders. Het Real Madrid- of PSG-model – kopen en meteen winnen – werkt zelden in het wielrennen. Chemie laat zich niet afdwingen door budgetten of marketingverhalen. De komst van Evenepoel vergroot de diversiteit binnen de ploeg en maakt de interne dynamiek complexer. Tegelijk moet de investering renderen. Zijn programma, volledig afgestemd op juli, onderstreept dat alle pijlen op de Tour gericht zijn.
Als uitgesproken kopman trekt Evenepoel richting Frankrijk, de wedstrijd die Red Bull-Bora-Hansgrohe al jaren als ultiem doel ziet. Zijn status alleen volstaat echter niet. Met Lipowitz in volle ontplooiing en interesse van andere ploegen op de achtergrond, zal hij zijn leiderschap moeten afdwingen op de fiets. In prestaties, in momenten van crisis, onder het vergrootglas dat elke pedaalslag begeleidt.
De zoektocht naar samenhang is daarmee nog lang niet voorbij. Red Bull-Bora-Hansgrohe heeft de middelen, de namen en nu ook een hertekende structuur. Of dat volstaat om in 2026 daadwerkelijk door te stoten naar de absolute top, zal afhangen van iets wat niet te koop is: vertrouwen, rolvastheid en het vermogen om als ploeg te koersen.
