Stan Strubbe
Thibau Nys rijdt dit seizoen constanter dan ooit en bevestigt steeds vaker op het hoogste niveau. Toch blijkt het nog niet voldoende om iemand als van der Poel het vuur aan de schenen te leggen. Vooral in het zand verliest de Belgisch kampioen terrein. Hoe komt dat? Vader Sven Nys geeft in de podcast In de Waaier een eerlijke inkijk in het leerproces van zijn zoon.
LEES OOK: Philippe Gilbert verrast met uitspraak en spaart Van Der Poel allerminst
Zand is dagelijkse gesprekstofHet zand is geen detail in huize Nys. Integendeel. “Hoe vaak ik het met Thibau over het zand heb? Elke dag”, lacht Sven Nys in In de Waaier. Daarbij plaatst hij meteen een kanttekening: ook hijzelf had er vroeger moeite mee. “Pas op, als ik jong was, had ik daar ook best wat problemen mee. Ik heb dat moeten leren toen alles samenkwam: balans, kracht en inhoud.”
Volgens Nys senior draait zandrijden niet alleen om techniek. “Je rijdt ook slecht door het zand als je er al over de limiet aankomt. Als je net dat tikkeltje overschot hebt, trek je jezelf er makkelijker door.” Dat overschot ontbreekt bij Thibau voorlopig nog op de lastigste stroken.
Leeftijd en ervaring spelen mee
Met zijn 23 jaar staat Thibau Nys nog maar aan het begin van zijn ontwikkeling, benadrukt zijn vader. Zelf was Sven Nys later in zijn carrière één van de besten in het zand, maar dat kwam niet vanzelf. “Ik heb het leren omarmen doordat alles compleet werd als atleet. Dat moment is bij Thibau zeker nog niet aanwezig.
Dat verschil zie je volgens hem ook bij Van der Poel. Zelfs erkende zandpecialisten als Laurens Sweeck hebben het moeilijk wanneer de Nederlander aanzet. “Als je Mathieu een spoor ziet trekken op een plek waar dat eigenlijk niet kan, dan is dat pure kracht. Dat heeft weinig met kunde te maken. Hij rijdt er gewoon dwars doorheen omdat hij zo oersterk is."
Toch ligt het niet alleen aan fysieke kracht. Sven Nys wijst ook nadrukkelijk naar het mentale aspect. “Het is de combinatie van fysiek en mentaal. Als het een paar keer misgaat, ga je er met twijfels naartoe.” Die onzekerheid kan funest zijn in het zand. “We weten allemaal: als je denkt ‘oei, ik ga hier tegen de grond’, dan gebeurt het vaak ook.”
