Waalse Pijl-winnaar onthult donkere kant: “Dieptepunten zijn veel erger”

Stephen Williams leek in 2024 op weg naar een doorbraakjaar. Zijn ijzingwekkende zege op de apocalyptische Muur van Hoei staat nog altijd op het netvlies gebrand. Toch verdween de Welshman daarna vrijwel compleet uit beeld. Een hardnekkige knieblessure zette zijn seizoen abrupt stil en duwde hem diep in de schaduw van de sport. 

LEES OOK: Grote zorgen voor Pogacar en UAE

Van droomstart naar maandenlange stilstand

Williams kende begin 2024 een droomwinter: rit- én eindzege in de Tour Down Under, gevolgd door zijn magistrale triomf in de Waalse Pijl — die legendarische editie waarin amper 44 renners de finish haalden door sneeuw, ijzige regen en Siberische temperaturen. Later in het seizoen pakte hij ook nog de eindwinst in de Tour of Britain. Maar na dat najaarse succes werd het stil. Pijnlijk stil.

De oorzaak lag in een knoop die niemand zag aankomen. “Alles was normaal. Een paar dagen later werd ik wakker met een scherpe pijn boven op mijn knieschijf. Negen maanden later ben ik nog steeds in deze strijd,” vertelt Williams. Wat eerst een klein ongemak leek, groeide uit tot een aanslepende blessure die hem al sinds januari achtervolgt.

Een rustperiode van twee maanden bracht geen beterschap. De pijn bleef hardnekkig, telkens weer opduikend bij belasting. “Het is een blessure die zich in kleine stapjes openbaart, niet in grote sprongen,” legt hij uit. Zijn laatste koers? Eschborn–Frankfurt op 1 mei, waar hij uit koers stapte.

“Verwoestend”

Dat net Williams hiermee te maken kreeg, maakt het extra bitter. Bij Bahrain Victorious worstelde hij eerder al met een langdurige blessure. “Ik had nooit gedacht dat ik zoiets nog eens zou meemaken. Deze keer is twee keer zo zwaar geweest,” zegt hij.

Het verrassendste is wellicht hoe Williams zijn emoties benoemt. Ondanks alle hoogtepunten van 2024 — Down Under, Hoei, Britain — overheerst geen motivatieboost, maar vooral iets anders: ontgoocheling. “Het was in zoveel opzichten een geweldig jaar. Maar één ding wil ik wel zeggen: de dieptepunten van het wielrennen zijn veel, veel erger dan de hoogtepunten van winnen.”