WN Redactie
Alec Segaert stond met één been op het hoogste schavot in Nokere Koerse, maar zag zijn droom in de laatste meters alsnog uiteenspatten. De Belgische hardrijder van Bahrain Victorious werd op de streep gegrepen en bleef achter met wat hij zelf omschreef als een “dikke ontgoocheling”.
De beelden spraken boekdelen: Segaert die alles gaf op de oplopende Waregemsestraat, het peloton dat met rasse schreden dichter kwam en uiteindelijk het verdict dat keihard viel. Een paar tientallen meters scheidden hem van de grootste overwinning uit zijn carrière.
LEES OOK: Meeus richt zich tot Philipsen na Nokere Koerse
Perfect plan, genadeloos eindeNochtans had Segaert zijn aanval tot in de puntjes uitgedacht. Op zo’n veertien kilometer van de finish plaatste hij zijn versnelling, precies op het moment dat het parcours daar ook om vroeg.
“Ik had geen tijd om te twijfelen en ging er vol voor. Eigenlijk was dit vooraf ook het plan”, legt hij uit bij Sporza. “Het harde deel van de lus was wind mee, maar daarna kreeg je wind op kop. Ik wilde alles op die laatste passage zetten.”
Die strategie pakte meteen goed uit. Segaert sloeg een kloof en reed in korte tijd naar een voorsprong van bijna een halve minuut. Met sterke ploegmaats die het peloton ontregelden, leek alles in zijn plooi te vallen.
“Ik hoorde dat ze goed aan het afstoppen waren. Dan begin je echt te geloven dat het kan”, klinkt het. Maar de laatste kilometers bleken onverbiddelijk.
“Mijn benen wilden niet meer”
Op de oplopende aankomststrook kreeg Segaert het zwaar. De inspanning van zijn lange solo begon door te wegen, precies op het moment dat het peloton zich organiseerde voor de sprint.
“Wat ik voelde? Pijn”, zegt hij. “Mijn benen wilden gewoon niet meer mee.” Hij durfde niet achterom te kijken, maar voelde dat het gevaar dichterbij kwam. “Ik hoorde Nicolas Maes nog roepen, dat gaf wel een boost, maar het was niet genoeg.”
Het moment waarop hij besefte dat het voorbij was, zit in zijn hoofd gegrift. “Toen ik de schaduw van achter mij zag komen… ja, toen wist ik het.”
De ontgoocheling is groot, maar Segaert probeert het bredere plaatje te blijven zien. “Ik wist dat de vorm goed was en ik kwam hier voor een resultaat. Dat zat er ook in, het mooist mogelijke zelfs. Daarom is het zo jammer.”
Toch overheerst niet alleen het negatieve gevoel. “Het was mooi om te zien dat de ploeg meteen voor mij koos. Dat geeft vertrouwen en neem ik mee naar de rest van het voorjaar.”
