Kevin De Jonghe
Het is in Vlaanderen een absoluut keurmerk, en bijzonder betrouwbare instantie. Toch speelden er zich ook bij Sporza zaken af die indruisen tegen de verwachte normen en waarden. Zo leert het verhaal van Inge Van Meensel.
Mannenbastion
De sportjournalistiek was traditioneel een mannenwereld, en dat was bij de VRT niet anders. Van Meensel, die verantwoordelijk is voor onder meer gymnastiek en tennis, ervoer een harde cultuur. Waar ze bij SuperSport en Eurosport vlot haar werk kon doen, botste ze bij de openbare omroep op pestgedrag en openlijk seksisme.
Het beruchte “Geen wijven in mijn show” werd een symbool van die strijd. De uitspraak, gedaan door Carl Huybrechts, jarenlang verbonden aan de VRT, zette Van Meensel in een lastig parket. Toen ze het pas jaren later openbaar maakte, werd ze eerst voor leugenaar versleten. Pas na een klacht (niet door Van Meensel zelf ingediend) bood Huybrechts zijn excuses aan. “Ik wacht er nog steeds op,” klinkt het cynisch in Humo.
Vernedering voor Van Meensel
Van Meensel illustreert hoe moeilijk het was voor vrouwen in de sportwereld aan de hand van een ervaring met Jan Boskamp, destijds trainer van Anderlecht. Het was sneeuwachtig en koud, en een interview was afgesproken. “Toen Jan Boskamp zag dat ik het was, heeft hij me nog een uur laten staan, in de kou,” herinnert ze zich zichtbaar verontwaardigd.
Een wereld van verschil
Tegenwoordig is de sfeer op de redactie volgens Van Meensel “superfijn”, een hemelsbreed verschil met haar beginperiode, toen mannen vaak vonden dat vrouwen “niets van sport kenden.”
Met haar getuigenis wil Van Meensel jonge meisjes en vrouwen aansporen om journalistiek te studeren en sportjournalist te worden. Het aantal vrouwen in de sportjournalistiek blijft immers klein, met Sporza als een van de weinige uitzonderingen.
