Stan Strubbe
Bart Wellens heeft na het EK veldrijden in Middelkerke de alarmbel geluid. De oud-wereldkampioen genoot van het Belgische feest bij de elite mannen, maar zag tegelijk iets verontrustends. In gesprek met Het Nieuwsblad stelde hij dat het Belgische veldrijden zijn vanzelfsprekende voorsprong dreigt kwijt te spelen.
“Onder het goud was het povertjes”
België domineerde het EK in Middelkerke met drie landgenoten op het podium bij de elite, maar volgens Wellens mag dat succes niet verhullen dat er dieperliggende problemen zijn. “We mogen niet denken dat de cross van ons is,” waarschuwde hij. “Daaronder was het maar povertjes.”
De voormalige topper kijkt niet naar één uitslag, maar naar een evolutie. “We pakten nog wel twee bronzen medailles bij de jeugd, maar ik had nooit verwacht dat we ons twee keer zouden laten aftroeven door Italianen. Dat toont dat andere landen stappen zetten. Italië, Frankrijk en Tsjechië hebben technisch en structureel een voorsprong genomen. Het probleem is niet dat zij beter worden, maar dat wij te weinig meebewegen.”
Volgens Wellens is er in België te veel trots, maar te weinig vernieuwing. “Trots is goed, zolang het geen blinddoek wordt.”
“We zijn individuen, geen ploeg”
Wat de oud-wereldkampioen vooral opviel, was het verschil in mentaliteit. “Op de parking zag ik de Fransen en Italianen samen aankomen als één ploeg, terwijl wij Belgen allemaal in onze eigen camper zaten,” merkte hij scherp op.
Dat lijkt een detail, maar volgens Wellens is het tekenend. “De Belgische cross draait nog te veel om sterke individuen. Andere landen investeren in structuur, samenwerking en teamgevoel. Wij blijven drijven op traditie.”
Wellens richt zijn blik ook op de jeugd. “Er is nog veel werk aan de winkel bij de jonge Belgen. Ze moeten die honger naar succes opnieuw vinden. Ploegen en de federatie moeten blijven investeren, want het buitenland staat niet stil.”
Zijn boodschap is kritisch, maar opbouwend. “We hebben nog altijd het talent om te winnen, maar we moeten beseffen dat de rest van Europa niet meer naar ons opkijkt — ze staan naast ons. Alleen als we dat erkennen, kunnen we de cross in België sterk houden.”
