Kevin De Jonghe
Een absoluut drama heeft toegeslagen in de familie van Sep Vanmarcke. Zijn neefje Milan Bral overleed immers aan de gevolgen van een aanrijding op training. Ook hij was wielrenner, naar het voorbeeld van nonkel Sep.
LEES OOK: Sep Vanmarcke deelt emotioneel bericht
Passie voor de koersWant een groot voorbeeld is hij altijd geweest voor Milan, die de grootste supporter was van Sep. “Al die momenten komen nu terug. Ze waren er zo vaak op mijn koersen. Milan en zijn broers, allemaal met een T-shirt aan met mijn kop erop”, reageert Vanmarcke bij Het Nieuwsblad.
Milan wou het maken als profrenner, en had zeker talent, oordeelt Vanmarcke. “Stapje voor stapje werd hij beter. Hij had al een paar keer top tien gereden in Interclub-wedstrijden. Zijn grote doel was nu Gent-Wevelgem voor beloften. Anderhalve maand was hij daarvoor in Spanje op stage geweest, allemaal betaald met zijn eigen spaargeld. Milan was enorm gepassioneerd door de koers.”
Een passend eerbetoon geven
Het noodlot sloeg afgelopen zaterdag toe, Vanmarcke kwam het nieuws te weten op een familiebijeenkomst. “Toen ik aankwam, zag ik dat mijn moeder aan het wenen was. Omdat ze de wonden bij mijn zoon Maurice had gezien, dacht ik.”
Echter bleek het veel erger da dat. “Toen heb ik het gehoord: ‘Milan is aangereden op training. Hij is kritiek en ligt in het ziekenhuis. Ik kon het niet geloven. Ik had hem ’s ochtends nog gezien.”
“Ik ben niet gelovig, maar thuis ben ik naar buiten gegaan. Ik heb gedacht: ‘Als er iets is dat je nog kan doen, doe het dan. Dan wórd ik onmiddellijk gelovig.’ Mijn vrouw heeft een kaarsje gebrand. Toen we gingen slapen, wilden we dat niet uitdoen. Ik heb er nog een tweede bij gezet. Maar het is allemaal voor niks geweest.”
Vanmarcke zegt het allemaal zeer emotioneel, maar vindt het belangrijk om te praten. “Ik wil een mooi eerbetoon voor Milan, ook al is het ontzettend moeilijk. Ik heb de voorbije drie dagen alleen nog maar geweend. Hij wilde zo graag wielrenner worden en nu praten we over hem om de meest foute reden.”
“Milan zelf was een eeuwige optimist. Altijd positief. Hij had een heel arsenaal aan slogans om mensen op te beuren. Het gebeurde dat hij míj motiveerde, terwijl dat tussen een oom en een neef eigenlijk andersom had moeten zijn. Milan was gewoon een fantastische gast. Ik zie hem graag en ik ga hem nooit vergeten.”
