Lucinda Brand komt met hoogst aangrijpend verhaal: "Dacht dat ze nog keek"

Als we het hebben over dé renster van het veldritseizoen, komen we uiteraard meteen uit bij Lucinda Brand. Ze was dit seizoen heer en meester, en kroonde zich ook voor een tweede keer in haar carrière tot wereldkampioen. Nochtans was het voor Brand best een emotionele winter.

LEES OOK: Ruben Van Gucht scoort alweer: nieuwe BV valt in zwijm

De laatste momenten samen

Want zo moest Brand begin december immers afscheid nemen van haar mama. Zij stierf op haar 67ste aan de gevolgen van darmkanker. “Dat werd in oktober 2022 vastgesteld”, doet Brand haar verhaal bij Knack. “We wisten al lang dat het terminaal was, de kanker was uitgezaaid. Vorige zomer zeiden de dokters dat ze de behandeling zouden stoppen. Het was een kwestie van weken, hooguit enkele maanden.”

Het werden dus nog enkele maanden, waarbij Brand tot op de allerlaatste momenten bij haar mama is geweest. “Mijn moeder was naar een zorghotel gebracht, omdat de zorg voor mijn vader te zwaar werd. Ik was in Spanje op stage, heb mijn planning omgegooid en ben terug naar Nederland gevlogen.”

“Op vrijdag en zaterdag ben ik nog bij haar geweest. We aten taartjes en waren gewoon samen. Dat was heel vertrouwd, alsof ik tijdens een training even bij mijn ouders langsging, zoals ik zoveel keren gedaan had. Dat gaf me veel rust.”

Nog één keer zien winnen

We spreken hier begin december, waar Brand op 7 december toch deelnam aan de race op Sardinië. “De vooruitzichten waren dat het niet zó snel zou gaan. En mijn ouders maak ik blij door mijn ding te doen, niet door zielig in een hoekje te zitten. Als ik cross, is het voor hen veel leuker om te kijken”, zegt de Nederlandse daarover.

Brand won de wedstrijd, en richtte zich tot haar mama: “Ik dacht dat mijn moeder nog keek. Dat het de laatste keer zou zijn dat ze een cross zou zien, en mij zou zien winnen. (stilte) Ik heb continu met haar in gedachten gekoerst. En door die kushand voelde ik me met haar verbonden.”

Na de wedstrijd vernam Brand dat de palliatieve zorg bij haar moeder al was ingezet. Echter gelooft ze dat ze de zege nog heeft kunnen meemaken. “Mijn vader heeft haar nog dingen kunnen vertellen, ze gaf knikjes. Ik ga ervan uit dat ze wist dat ik had gewonnen”, sluit ze af.