WN Redactie
Michael Matthews boekte afgelopen zondag in de Gran Premio Castellón zijn eerste individuele overwinning sinds 1 mei 2025. Het was een zege met een zware lading, want na zijn winst in Eschborn-Frankfurt vorig jaar balanceerde de Australiër op het randje van het ergste. Tijdens een hoogtestage bleek hij getroffen door een longembolie. “Ze zeiden dat mijn carrière voorbij kon zijn. Misschien zelfs mijn leven.”
Tijdens de voorbereiding op de Tour de France in Livigno voelde Matthews dat er iets niet klopte. Hij kreeg amper lucht en zijn lichaam reageerde niet meer zoals hij gewend was. In eerste instantie werd gedacht aan allergieën, iets waar hij eerder in het voorjaar ook last van had gehad. Maar de werkelijkheid bleek een stuk ernstiger. “Als ik nog twee dagen had doorgetraind zoals ik toen deed, hadden ze me dood kunnen aantreffen,” vertelt hij aan journalist Daniel Benson.
‘Ik kreeg geen lucht meer’
Het kantelpunt kwam midden op een beklimming. “Ik keek naar mijn coach en maakte het gebaar van: ik ben kapot, dit gaat niet meer,” herinnert Matthews zich. “Mijn hartslag kwam niet boven de 120, terwijl dat op hoogte totaal niet logisch was. Even later, wandelend door het dorp, schoot die ineens naar 140. Alles klopte gewoon niet.”
De beslissing om naar het ziekenhuis te gaan volgde snel. Daar werd het meteen ernstig. “Na een bloedtest zagen ze de stolsels direct. Vervolgens kwam de CT-scan van mijn longen. De arts zei letterlijk: ‘Dit is niet hoe de longen van iemand van jouw leeftijd eruit horen te zien.’ Dat moment vergeet ik nooit.”
Alleen in het ziekenhuis
Wat volgde, noemt Matthews een van de engste nachten van zijn leven. “Ik lag alleen in het ziekenhuis, volgehangen met kabels. Mijn coach was weg, ik kreeg nauwelijks slaap. Je ligt daar en weet niet wat de uitkomst gaat zijn. Dat gevoel van machteloosheid was beangstigend.”
De diagnose sloeg hard in. “In het begin zeiden ze niet alleen dat mijn seizoen voorbij was, maar misschien ook mijn carrière. Niemand kon me vertellen hoe lang het herstel zou duren, of ik ooit nog op niveau zou kunnen terugkeren. Vanaf dat moment leef je echt van dag tot dag.”
Het herstel nam uiteindelijk drie maanden in beslag, maar stoppen kwam nooit in hem op. “Geen seconde,” zegt Matthews stellig. “Ik heb nog veel te veel ambities. Voor mij voelde dit als een wake-up call, een tweede kans. Alsof dit met een reden is gebeurd.”
Die mindset nam hij mee richting zijn comeback eind augustus. Matthews pakte in het najaar al weer ereplaatsen, won met Australië goud in de gemengde ploegentijdrit op het WK in Rwanda en stond afgelopen weekend opnieuw bovenaan. De zege in Castellón was daarmee meer dan alleen een koerswinst: het was het definitieve bewijs dat hij terug is.
