WN Redactie
Luik-Bastenaken-Luik werd voor Lotte Kopecky er eentje om snel te vergeten. Materiaalpech gooide roet in het eten, met uiteindelijk een anonieme uitslag tot gevolg. Maar aan de finish wachtte wél een vertrouwd gezicht: haar partner Axel Merckx.
LEES OOK: Axel Merckx plots witheet: "Kan niet!"
Pechdag in La DoyenneWaar Kopecky normaal mikt op een rol in de finale, liep het deze keer volledig anders. Een lekke band op de Stockeu zette haar al vroeg op achterstand, waarna ze ook nog eens moest overschakelen op een neutrale fiets. Niet veel later volgde opnieuw een fietswissel, waardoor de aansluiting definitief verloren ging.
De Belgische kampioene kwam uiteindelijk binnen met de laatste groep, op ruime afstand van winnares Demi Vollering. Een frustrerende afloop van een koers waar ze vooraf nochtans met ambitie aan de start stond.
Samen trainen, maar zonder strijd
Na de finish kon Kopecky rekenen op de steun van Merckx, die haar opwachtte. In gesprek met Sportweekend gaf hij een inkijk in hun relatie, waarin wielrennen uiteraard een grote rol speelt.
Zo trainen de twee geregeld samen, al houdt Merckx het bewust rustig. “Ik vind het wel eens plezant om in haar wiel te zitten als ze hard rijdt”, klinkt het. “Maar voluit ga ik niet meer, ik heb genoeg afgezien op de fiets.”
“Ze weet wat ze wil”
Merckx ziet dagelijks van dichtbij hoe gedreven Kopecky is. “Ze weet wat ze wil en heeft enorm veel wilskracht”, omschrijft hij haar. “Misschien niet altijd uitgesproken zelfzeker, maar ze heeft wel veel ervaring opgebouwd, zeker in haar trainingen.”
Die combinatie van talent en doorzettingsvermogen maakt haar volgens hem tot een absolute topper, maar ook tot iemand die weet hoe ze met tegenslagen moet omgaan.
De rol van partner
Toch ligt zijn belangrijkste rol niet op de fiets, maar ernaast. “Het belangrijkste is dat ik er ben voor Lotte als het moeilijk gaat”, benadrukt Merckx.
“Als het goed gaat heeft ze niemand nodig, dan is iedereen haar beste vriend. Maar op mindere dagen moet je er gewoon zijn voor de morele steun.”
Een simpele, maar veelzeggende conclusie, die perfect past bij een sport waar pieken en dalen elkaar in sneltempo opvolgen.
