WN Redactie
Er zijn van die weken waarin alles lijkt samen te vallen. Waarin twijfel plaatsmaakt voor overtuiging en waarin het gevoel in de benen eindelijk synchroon loopt met het hoofd. Voor Wout van Aert is de aanloop naar de Ronde van Vlaanderen van 2026 zo’n periode. Geen grootse uitspraken, geen opgeklopte verwachtingen, maar een onderhuidse rust die veel zegt. Alsof hij zelf ook voelt: dit zou wel eens zijn moment kunnen zijn. Een Wielernieuws-special.
De resultaten van de afgelopen weken onderstrepen dat gevoel. Niet gewonnen, maar wel altijd aanwezig. In klassiekers en voorbereidingskoersen reed Wout van voren, toonde hij zich weerbaar na tegenslag en vooral: hij maakte opnieuw het verschil op de momenten die ertoe doen. Het zijn signalen die in Vlaanderen niet onopgemerkt blijven. Niet dominant zoals Tadej Pogacar, niet flitsend zoals Mathieu van der Poel in voorgaande jaren, maar wel constant, berekenend en met een groeiend vertrouwen. Het is de Van Aert die we kennen uit het verleden en waar we ooit symbolisch verliefd op werden.
LEES OOK: Collega streng voor Van Aert: "Hulp van de motor"
De vorm is er, het vertrouwen groeitWie naar zijn voorjaar kijkt, ziet geen perfect plaatje, maar wel een renner die steeds dichter bij zijn topniveau komt. Na een periode van een enkelblessure én waarin hij zoekende was naar dat laatste procent, lijkt de puzzel nu gelegd. Zijn motor draait weer zoals we die kennen: lang, hard en zonder verval. In wedstrijden waarin anderen kraakten, bleef Van Aert overeind. En misschien nog belangrijker: hij bleef geloven.
Dat geloof zit niet alleen in zijn benen, maar ook in zijn koersinzicht. Wout rijdt slimmer, geduldiger. Hij kiest zijn momenten beter en laat zich minder verleiden tot overhaaste acties. Het is een evolutie die vaak nodig is om de Ronde van Vlaanderen te winnen. Niet de sterkste wint altijd, maar degene die zijn krachten het best verdeelt en op het juiste moment toeslaat.
De motivatie is daarbij een extra factor. De honger is terug, voelbaar in alles wat hij doet en zegt. Waar hij in het verleden soms werd geleefd door verwachtingen van buitenaf, lijkt hij nu meer vanuit zichzelf te koersen. De druk is er nog steeds — die verdwijnt nooit in België — maar hij lijkt er beter mee om te gaan.
Tegenstand van het hoogste niveau
Dat maakt zijn opdracht niet minder zwaar. Integendeel. Met namen als Remco Evenepoel, Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar aan de start ligt het niveau ongezien hoog. Pogacar toonde de voorbije weken, zij het slechts twee keer, nog maar eens hoe ver hij boven de rest kan uitstijgen wanneer hij zijn dag heeft. Van der Poel blijft de man van de grote afspraken, iemand die op één helling een hele koers kan beslissen. En Evenepoel? Die brengt natuurijk een onvoorspelbare factor mee, met een motor die elke koers kan openbreken.
Toch hoeft Van Aert voor niemand onder te doen. Hij heeft misschien niet die ene explosieve punch van Van der Poel, of de ogenschijnlijke vanzelfsprekendheid van Pogacar, maar hij heeft iets anders: veelzijdigheid. Hij kan op verschillende manieren winnen, kan anticiperen, kan reageren, kan sprinten. En net in een koers als de Ronde van Vlaanderen is dat goud waard.
Bovendien lijkt hij dit jaar minder afhankelijk van één scenario. Waar hij in het verleden soms in een tactisch keurslijf werd gedwongen, oogt hij nu vrijer. Klaar om zelf de koers naar zijn hand te zetten, in plaats van te reageren op anderen.
De Ronde vraagt meer dan alleen benen
De Ronde van Vlaanderen win je niet alleen met kracht. Het is een optelsom van positionering, timing, durf en een vleugje geluk. Van Aert weet dat als geen ander. Hij stond al op het podium, was er al zo dichtbij, en kent de littekens van wat had kunnen zijn.
Maar net die ervaringen maken hem gevaarlijker dan ooit. Hij weet waar het mis kan lopen, waar hij moet zitten, wanneer hij moet reageren. Het zijn details die het verschil maken tussen meedoen en winnen. En dit keer lijkt hij die puzzel beter onder controle te hebben.
Daarbij komt dat hij opnieuw kan rekenen op een sterke ploeg, die hem in de cruciale fases van de koers kan ondersteunen. In een wedstrijd waarin chaos vaak regeert, kan dat net het verschil maken.
Dit is zijn moment
Waarom zou het dan dit jaar wél gebeuren? Omdat alles net iets beter lijkt te kloppen dan voorheen. Omdat hij fysiek weer op zijn niveau zit, mentaal sterker oogt en tactisch gegroeid is. En misschien ook omdat de wielerwetten soms simpel zijn: wie blijft terugkomen, wie blijft geloven, die wordt vroeg of laat beloond. De aanhouder wint tenslotte altijd.
Voor het Belgische wielerpubliek zou het meer zijn dan zomaar een overwinning. Wout van Aert die de Ronde wint, dat is emotie, erkenning en misschien ook een vorm van rechtvaardigheid. Voor alle keren dat het nét niet was, voor alle momenten waarop hij zich wegcijferde of pech kende.
En ergens, diep vanbinnen, lijkt hij dat zelf ook te voelen. Geen grote woorden of bravoure. Maar een blik die verraadt dat hij klaar is. Klaar om niet alleen de Ronde van Vlaanderen te winnen, maar ook opnieuw de harten van een hele natie te veroveren.
