WN Redactie
Het ene moment leek Arne Marit buiten beeld te vallen bij Intermarché-Wanty, het volgende stond hij plots op het trainingskamp van Red Bull-BORA-hansgrohe. Door het gedwongen vertrek van Oier Lazkano en het afspringen van de transfer van Laurenz Rex ontstond er ruimte, en die kans greep Marit met beide handen aan. De Belg kijkt inmiddels zijn ogen uit bij zijn nieuwe werkgever.
Nieuwe wereld, nieuwe aanpak
Het contrast met zijn vorige ploeg kon nauwelijks groter zijn. Op het decembertrainingskamp merkte Marit meteen hoe anders er bij de Duitse grootmacht wordt gewerkt. “We vertrokken ’s ochtends wel samen, maar daarna trainde eigenlijk iedereen apart,” vertelt hij. “Bij Intermarché-Wanty deden we op stage allemaal exact hetzelfde: dezelfde klimmen, dezelfde blokken, hetzelfde schema. Hier lijkt alles volledig afgestemd op het individu.”
Ook de schaal van de organisatie is voor Marit even wennen. Waar hij bij zijn vorige ploeg iedereen bij naam kende, belandde hij nu in een wielerbedrijf met een kleine tweehonderd personeelsleden. “Ze zeggen hier zelf dat je zeker een half jaar nodig hebt om iedereen te leren kennen,” lacht hij. “Als ik tegen het einde van de stage alle renners ken, is dat al een prestatie.”
Rol in sprints en klassiekers
Sportief is zijn rol wel meteen duidelijk afgebakend. Bij Intermarché-Wanty mocht Marit geregeld zijn eigen kans gaan, bij Red Bull-BORA-hansgrohe schuift hij een rij naar achteren. “Ze hebben me gehaald voor de sprintvoorbereiding en voor de klassiekers,” legt hij uit. “Ik zal veel koersen met Jordi Meeus en Gianni Vermeersch, zowel als lead-out als om de klassiekerkern te versterken.”
Zijn exacte programma ligt nog niet volledig vast, maar de grote lijnen zijn al duidelijk. “Het zal ongeveer hetzelfde zijn als dat van Jordi. Met Remco in de ploeg wordt het natuurlijk wat puzzelen, zeker richting de Tour. De klimkern zit dan snel vol,” erkent Marit. Toch durft hij dromen. “De Tour de France is nog de enige grote ronde die ik niet heb gereden. Als die kans er komt, zou ik die heel graag grijpen.”
Voorlopig overheerst vooral verwondering. Over de schaal, de professionaliteit en de nieuwe mogelijkheden. Na een gedwongen vertrek heeft Arne Marit onverwacht een deur zien opengaan die groter blijkt dan hij zich had kunnen voorstellen.
