Kevin De Jonghe
Jilke Michielsen was een grote wielerbelofte, tot het noodlot toesloeg. Enkele jaren geleden werd er immers botkanker bij haar vastgesteld. Ze geneesde maar herviel, met de stempel ongeneeselijk. Opgeven deed ze echter niet, maar intussen is er toch slecht nieuws gekomen.
LEES OOK: Ruben Van Gucht slaat terug naar critici met opvallend project
Chemo gestoptDat kwam er eigenlijk twee weken geleden al. Met een post op Instagram maakte Michielsen duidelijk dat haar situatie was verslechterd. “Hey kanker, wil je eventjes pauseren? Momenteel fiets je me te snel voorbij en kan mijn lichaam niet meer volgen. Hoe graag ikzelf alles nog zou willen doen, lijkt mijn lichaam zijn max bereikt te hebben.”
“Het enige wat ik nog kan doen is bestraling, zodat het braken hopelijk stopt maar chemo kan ik jammer genoeg niet meer aan”, klonk het. “Hoe graag ik het ook anders zou willen is dit allemaal in een sneltrein aan het gebeuren. Hopelijk stopt het toch nog eventjes.”
In een interview met Het Nieuwsblad bevestigt Michielsen dat ze inderdaad gestopt is met chemo, het ging plots allemaal snel, vertelt ze: “Het is allemaal snel gekeerd. Tot een paar weken geleden sloeg de behandeling goed aan. Dan begon ik me ineens slechter te voelen, futloos.”
“Bleek dat ik geen bloedcellen meer aanmaakte, omdat chemo ook je gezonde cellen aantast. Ik recupereerde niet meer, mijn lichaam was op. Toen hebben de dokters beslist om de chemo stop te zetten. Dat kwam hard binnen.”
De hoop blijft
Hoewel Michielsen uiteraard besefte dat dit kon gebeuren, zegt ze zelf ‘mentaal niet voorbereid’ te zijn geweest op dit moment. Maar opgeven: dat staat nog steeds niet in haar woordenboek. Ze ondergaat nog bestraling en is intussen ook een medicatiekuur opgestart die afremmend zou moeten werken.
“Alles hangt nu af van hoe mijn lijf reageert. Mijn bloed is dankzij de bestraling een beetje hersteld. Niet genoeg om de chemo opnieuw op te starten, maar alle kleine beetjes geven een boost. Ik zou het ook niet willen weten, hoelang ik nog heb. Ik weiger in aftelmodus te leven.”
Tegelijkertijd tracht ze het doemscenario in de ogen te kijken. Zo ging ze immers zelf al langs bij een begrafenisondernemer, om haar afscheid – of afscheidsfeest, zoals ze het zelf benoemt - te bespreken. “We hebben gesproken over de sfeer, de foto’s, een aandenken voor de gasten. Ja, da’s heavy, maar ik benader het echt als een feestje. Het mag geen trieste bedoening worden, ik wil er voor iedereen iets moois van maken.”
