WN Redactie
Pim Ronhaar zoekt dit winterseizoen naar zichzelf. De Nederlander van Baloise Verzekeringen-Het Poetsbureau Lions rijdt af en toe een degelijke uitslag bij elkaar, maar mist al weken zijn vertrouwde niveau en krijgt daarbovenop ook nog eens te maken met pech. “Het gaat met ups en downs”, vertelt hij openhartig.
Ups, downs en twijfel
Na een langere stage in Spanje begon Ronhaar nochtans met vertrouwen aan het seizoen. “Ik heb daar ook een heel goede trainingsweek gehad”, blikt hij terug. “Maar daarna viel Benidorm echt zwaar tegen. Dat lag niet eens aan mijn rug. Ik weet gewoon niet goed wat het was.” Samen met de staf probeerde hij patronen te ontdekken, maar duidelijke antwoorden bleven uit.
Wat wél opvalt, is dat zijn lichaam anders reageert dan voorheen. “We zien dat mijn herstel na zware trainingsweken minder is”, legt hij uit. “Misschien heeft dat nog te maken met de ziekte van Lyme die ik heb gehad. Dat is nooit helemaal uit mijn lichaam geweest.” In rustigere weken voelt hij zich beter, maar zodra de belasting omhooggaat, stokt de vooruitgang.
Mentale tol
Die onzekerheid hakt erin. “Het is nu gewoon zaak om zo fris mogelijk aan de start te staan en hopen dat het lukt. En zo niet, dan is dat dit seizoen maar zo”, zegt Ronhaar, die toegeeft dat het mentaal zwaar weegt. “Ik sta hier wel met een glimlach, maar wel als een boer met kiespijn.”
Vooral de vergelijking met eerdere seizoenen doet pijn. “Twee jaar geleden en ook aan het begin van dit seizoen reed ik echt goed. Dan is er hoop”, zegt hij. “Maar als je dan 34ste wordt in Benidorm, zit je de hele week te balen en te twijfelen aan jezelf.” Toch weigert Ronhaar de handdoek te gooien. “Het zit niet mee en het is misschien niet mijn beste winter, maar we gaan niet bij de pakken neerzitten.”
Hoop op beter
Snakt hij dan al naar het einde van het crossseizoen? “Ja, ergens wel”, geeft hij toe. “Maar ik heb ook tegen de staf gezegd dat ik echt nog het gevoel heb dat ik na het WK een cross kan winnen, als alles samenvalt.” Met minder toppers aan de start en een goede dag in de benen blijft Ronhaar hopen. “Alles moet meezitten, maar die hoop is er altijd. We blijven vechten.”
