Stan Strubbe
Zelfs voor een wereldkampioen loopt niet alles altijd volgens plan. Mathieu van der Poel kroonde zich in Maasmechelen tot winnaar van de wereldbekercross, maar deed dat na een wedstrijd die hem meer energie kostte dan verwacht. Niet een concurrent, maar het parcours zelf bleek zijn grootste tegenstander. Dat vertelde hij na afloop aan Sporza.
“Even panikeerde ik”
De regenboogtrui kreeg tijdens de wedstrijd af te rekenen met twee lekke banden, telkens op een bijzonder ongelukkig moment. Daardoor werd een ogenschijnlijk eenvoudige opdracht plots een test met de 50ste wereldbekerzege als ultieme inzet.
Van der Poel gaf na afloop toe dat de pech niet onopgemerkt voorbijging. “Dat ik het toch haal, is leuk. Maar het heeft me meer moeite gekost dan dat ik had verwacht,” lachte hij. De inhaalrace die volgde, vroeg het uiterste van zijn lichaam. “Ik moest heel wat vragen van mijn benen om die remonte tot een goed einde te brengen.”
Vooral de afstand tot de materiaalpost speelde hem parten. “Ik moest twee keer een lange weg richting materiaalpost afhaspelen,” klonk het. De kloof naar voren baarde hem minder zorgen dan de manier waarop hij die opnieuw moest dichten. “Ik maakte me niet te veel zorgen over het gat, maar wel over hoe ik dat zou dichtrijden.”
Stenen als spelbreker
Opvallend was dat Van der Poel na zijn eerste lekke band extra voorzichtig probeerde te rijden. Toch sloeg het noodlot opnieuw toe. “Na de eerste platte band was ik nochtans extra voorzichtig, maar toch gebeurde het weer,” vertelde hij.
De boosdoeners waren volgens hem duidelijk. “Ik weet niet of de andere renners last hadden van de stenen. Ik dus wel,” zei hij met een glimlach. Helemaal koud liet het hem niet. “Even panikeerde ik wel,” gaf Van der Poel eerlijk toe.
Uiteindelijk liep alles nog goed af en kon de wereldkampioen opgelucht ademhalen aan de finish. De zege in Maasmechelen was niet alleen symbolisch, maar ook mentaal belangrijk na zo’n chaotische wedstrijd. “Hopelijk heb ik nu mijn portie pech gehad richting het WK,” besloot hij. Al volgde meteen de nuchtere vaststelling: “Je weet natuurlijk nooit.”
