WN Redactie
Hij won nog nooit zo weinig, sprak nog nooit zo berustend. Jonas Vingegaard lijkt na La Plagne definitief te buigen voor zijn grote rivaal. Pogacar was deze Tour simpelweg sterker, en de Deen weet dat er geen ruimte meer is voor illusies. “Ik moet dat accepteren. En dat doe ik nu ook.”
Voor het eerst sinds lang werd Vingegaard nog eens tweede. In een Tour die hij vorig jaar nog domineerde, eindigde hij deze keer steevast in de schaduw. Ook op La Plagne kwam hij tekort. Niet op Pogacar, die hij nipt voorbleef, maar op Thymen Arensman. Een tweede ritzege voor de Nederlander, opnieuw na een late aanval. Vingegaard zat erbij, maar keek.
LEES OOK: Vertrokken trainer doet schokkende onthulling over ploeg Van Aert
Plan niet uitgevoerd, of gewoon niet sterk genoeg?De ploegleiding bij Visma | Lease a Bike had het voor de rit nog zo duidelijk uitgelegd: Pogacar moest het werk doen, Vingegaard zou counteren. Maar wat we zagen, was een spel van volgen en wachten. En in dat pokerspel ging Arensman lopen met de winst. “Jammer dat het zo liep. We wilden de rit winnen, maar Thymen was te sterk,” aldus Vingegaard.
Tijd goedmaken zat er volgens hem al lang niet meer in. “Ik heb nog geprobeerd om de rit te winnen, maar het draaide net niet uit. Pogacar was gewoon te goed.” Voor het eerst klinkt het breekbaar. Alsof de vechtlust uit zijn woorden is verdwenen. Alsof hij nu ook weet wat de rest al langer aanvoelt.
De Tour glipt door zijn vingers
Geen excuses, geen drama. Enkel aanvaarding. De Deen die de afgelopen twee jaar als een schaduw over Pogacar hing, verdween deze Tour stilletjes van het toneel. Niet door te falen, maar omdat zijn rivaal simpelweg onaantastbaar was. “Tadej was extreem sterk. Hij verdiende het. Punt.”
En dus is er alleen nog het zilver. Een Tour vol defensief rijden, een aanval hier of daar, maar nooit meer de controle die hem in 2022 en 2023 zo dodelijk maakte. “Ik moet het accepteren”, herhaalt Vingegaard. Alsof hij zichzelf probeert te overtuigen van iets wat hij eigenlijk allang weet.
Hij verloor deze Tour misschien meer dan alleen tijd. Misschien ook zijn aura. Misschien zelfs zijn vertrouwen. Maar wat hij won, was iets anders: berusting. En dat, in deze Tour, is misschien wel het grootste verschil met Pogacar.
