Youri van den Berg
Dit weekend werd in het zuidwesten van Australië het WK gravel verreden. Ondanks de ogenschijnlijke populariteit van deze wielerdiscipline, zijn er op het gebied van de (nabije) toekomst echter nog wat haken en ogen te benoemen. Wat betekent dit voor deze tak van sport?
Waar normaliter het parcours van het WK gravel aanleiding is voor oeverloze discussies, was dat - voor de verandering - dit jaar juist eens niet het geval. De specialisten op dit gebied waren uitermate tevreden en te spreken over hetgeen door de parcoursbouwers was uitgetekend Down Under.
LEES OOK: Florian Vermeersch komt nét tekort: opvallende winnaar WK gravel
Vos en Klaris pakken de truien op WK gravelEchter: over de plaatsing op de kalender en wereldkaart was dit jaar wél het nodige te doen. Nannup, een gehucht met ongeveer 500 inwoners en gelegen op drie uur ten zuiden van Perth, vormde dit jaar het decor van de strijd om de gravel-regenboogtrui, welke bij de vrouwen en mannen respectievelijk werd uitgereikt aan Marianne Vos en Magnus Bak Klaris.
De afgelopen jaren mengden verscheidene absolute WorldTour-profs zich ook in de WK gravel-debatten, zoals onder anderen Matej Mohoric, Mathieu van der Poel en Wout van Aert. Vanwege de verre afstand richting Oceanië waren er dit jaar echter maar drie WorldTour-acteurs present bij de heren. Een wezenlijk verschil met voorgaande edities.
Gebakkelei over agenda's: Life Time Grand Prix versus UCI en WK
Het 'probleem' van de WorldTour-profs was voor de mannen die zich het gehele jaar puur en alleen met gravel bezighouden dus in die zin opgelost, al was er ditmaal sprake van een andere clash. Dat had betrekking op de agenda en specifieker met de Life Time Grand Prix: het belangrijkste en qua prijzengeld belangrijke regelmatigheidsklassement in Amerika.
De voorlaatste manche, Little Sugar, stond op dezelfde dag als het WK gravel gepland en dus was het voor veel renners een kwestie van kiezen tussen twee tegenpolen. De gravelmannen pur sang zien de UCI Gravel World Series van de UCI als koersen waar de WorldTour-profs even invliegen en er met het prijzengeld vandoor gaan, terwijl de Amerikaanse old school koersen gekenmerkt worden door 'traditie'. Dat wil zeggen: zelfvoorzienende, lange koersen over puur gravel.
Beste Australische gravelcoureur uit kritiek
En dus was er een hoop kritiek op de timing. Dat werd onder meer geuit door de Australiër Brendan Johnston, de beste gravelrijder van zijn land. Johnston kon in eigen land meedoen aan het WK, maar koos door een deel van bovengenoemde redenen om niet mee te doen. Om zijn plaatsje in de topdrie van de Life Time Grand Prix veilig te stellen opteerde hij voor een Amerikaans avontuur dit weekend.
''Met oprechte spijt moet ik mededelen dat ik niet aan de start zal verschijnen van het WK in Nannup'', vertelde hij in zijn op Instagram gepubliceerde statement. ''Ik wilde er absoluut bij zijn, maar helaas valt het WK gelijk met de voorlaatste manche uit de Life Time Grand Prix. In dat klassement sta ik gedeeld tweede, mijn hoogste ranking ooit. Een mooie eindnotering behalen is al jaren één van mijn grootste doelen. Ik had echt liever gezien dat deze twee wedstrijden niet op dezelfde dag plaatsvonden.''
Never ending story: precieze toekomstplannen gravel onzeker
Derhalve moest hij met pijn in het hart afzeggen voor het WK. ''Om Nannup goed te kunnen organiseren, had ik ook mijn eigen support moeten regelen. De enige bevestiging die ik van de bond kreeg, was dat er niemand ter plaatse in Nannup zou zijn, dus er was geen support beschikbaar. Dus, hoe teleurstellend het ook is, we hebben besloten om hier te blijven en Little Sugar te rijden. Het gaat hier om mijn carrière en de doelen die ik mezelf heb gesteld.''
Ook in andere (Europese) landen weet men nog niet precies wat te doen met de graveldiscipline en de hoeveelheid (financiële) support die gegeven wordt. Lang verhaal kort: over de toekomst van deze fietsdiscipline is, na al dit gebakkelei, het laatste woord nog niet gezegd of geschreven. To be continued...
