Mats Buelinckx
Wat een apotheose! Lotte Kopecky heeft met succes haar wereldtitel verdedigt na een zinderende finale in Zürich. Haar reacties achteraf spraken boekdelen.
LEES OOK: Het zal toch niet? Van der Poel dreigt voor gigantische deceptie te zorgen
Zege van het hoofd“Die korte klim in de finale ging nog wel, maar op de langere had ik het moeilijk en moest ik Vollering laten gaan. Gelukkig ben ik op mijn eigen tempo nog kunnen terugkeren en dan was het vooral kwestie van het hoofd koel te houden", analyseerde wereldkampioene het slot van de koers bij VTM Nieuws.
“Longo Borghini zette als eerste aan en Vollering reageerde meteen, dat was ideaal voor mij. Ongelofelijk. Zeker na zo'n vervelende dag. Dan had ik het warm, enkele minuten later weer koud. Die laatste rondes leek het wel te vriezen. Dit was echt de zege van het hoofd."
Furrer
Kopecky droeg de zege op aan de overleden Muriel Furrer (18). De juniore kwam vrijdag om het leven nadat ze donderdag zwaar ten val kwam op het WK. "Ik wil graag mijn medeleven betuigen aan haar familie. Die minuut stilte en de Zwitserse rensters zien wenen, dat was een zwaar moment.”
Petje af voor Justine Ghekiere
Kopecky ging dan wel met de zege aan de haal, de bijdrage van Justine Ghekiere mag niet onderschat worden. De Belgische renster toonde zich heel de dag lang bijzonder strijdlustig en zorgde ervoor dat haar kopvrouw aanlsuiting kon vinden op 15 kilometer van de streep.
"Ik heb gewoon 100% in dienst van Lotte gereden", begon de Belgische. "Als Oranje eraan begon, moet ik erop zitten. Wel was ik even in paniek toen ik Lotte in volle finale niet meer zag. ‘Dit kan toch niet? Waar is Lotte? Het kan toch niet zijn dat ik hier alleen zit’, dacht ik bij mezelf."
"Gelukkig was Lotte daar even later weer, maar toen kwam ze naast mij rijden en zei ze dat ik het moest doen omdat zij al te veel gegeven had. Ik moest op mijn spurt rekenen, zei Lotte. Maar ik kon zelf echt niet meer.”
"Lotte mag heel blij en supertrots zijn. Ze is de beste. Ja, als ik voor Lotte mag rijden, kan ik altijd iets meer", besloot Ghekiere.
