Kevin De Jonghe
Het is nu aftellen richting zondag. Dan wordt in Glasgow het wereldkampioenschap op de weg verreden. Als Belgen mogen we érg ambitieus zijn, want hebben we met Van Aert, Evenepoel en Philipsen liefst drie kandidaat winnaars.
Reken daar nog Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar bij en je weet dat we alweer zullen smullen op zondag. Het belooft opnieuw een spannend WK te worden, dat voornamelijk met dank aan het lokale parcours in Glasgow. Assistent bondscoach Serge Pauwels ging het verkennen. Een rit van meer dan 270 kilometer wordt het met eindeloos bochtenwerk in de straten van Glasgow. Pauwels weet dat het loodzwaar zal worden.
“Vooral in combinatie met dat lokale rondje met zijn eindeloos veel bochten. 42 in totaal, las ik. Zelf ben ik er niet aan begonnen om ze te tellen. Op het moment dat het peloton dat plaatselijke circuit opdraait, heeft het al 130 kilometer in de benen en dan begint het dus pas: bij elke bocht remmen en weer optrekken. Elke keer opnieuw die inspanning. Dat gaat erin hakken”, concludeert die in Het Nieuwsblad.
VOORDEEL VOOR CROSSERS Kort draaien en weer optrekken? Dan denken we meteen aan de veldrijders uiteraard. Volgens Pauwels is het dan ook zo dat die in het voordeel zullen zijn. “Dat is meteen de grote troef van cyclocrosser Van Aert op dit parcours: hij hééft dat technische vermogen, hij kán als geen ander door een bocht gaan, hij wéét hoe hij positie moet kiezen. Het is geen toeval dat op het EK in 2018 op een gelijkaardig parcours met Trentin (ooit Italiaans juniorenkampioen, red.), Van der Poel en Van Aert drie veldrijders op het podium stonden.”
Reken daar nog Mathieu van der Poel en Tadej Pogacar bij en je weet dat we alweer zullen smullen op zondag. Het belooft opnieuw een spannend WK te worden, dat voornamelijk met dank aan het lokale parcours in Glasgow. Assistent bondscoach Serge Pauwels ging het verkennen. Een rit van meer dan 270 kilometer wordt het met eindeloos bochtenwerk in de straten van Glasgow. Pauwels weet dat het loodzwaar zal worden.
“Vooral in combinatie met dat lokale rondje met zijn eindeloos veel bochten. 42 in totaal, las ik. Zelf ben ik er niet aan begonnen om ze te tellen. Op het moment dat het peloton dat plaatselijke circuit opdraait, heeft het al 130 kilometer in de benen en dan begint het dus pas: bij elke bocht remmen en weer optrekken. Elke keer opnieuw die inspanning. Dat gaat erin hakken”, concludeert die in Het Nieuwsblad.
VOORDEEL VOOR CROSSERS Kort draaien en weer optrekken? Dan denken we meteen aan de veldrijders uiteraard. Volgens Pauwels is het dan ook zo dat die in het voordeel zullen zijn. “Dat is meteen de grote troef van cyclocrosser Van Aert op dit parcours: hij hééft dat technische vermogen, hij kán als geen ander door een bocht gaan, hij wéét hoe hij positie moet kiezen. Het is geen toeval dat op het EK in 2018 op een gelijkaardig parcours met Trentin (ooit Italiaans juniorenkampioen, red.), Van der Poel en Van Aert drie veldrijders op het podium stonden.”
