Mads Pedersen heeft in zijn autobiografie onthuld hoe diep de teleurstelling zat na de zeventiende etappe van de Tour de France van 2026. De Deen leek de groene trui stevig in handen te hebben, maar zag zijn comfortabele voorsprong op Jasper Philipsen plotseling bijna volledig verdwijnen. De gebeurtenissen maakten zoveel woede bij hem los dat hij zichzelf nauwelijks wist te beheersen.
Pedersen kende aanvankelijk een uitstekende Ronde van Frankrijk, waarin hij de vierde etappe wist te winnen en een stevige basis legde voor de eindzege in het puntenklassement. Met nog enkele ritten voor de boeg leek de renner van Lidl-Trek nauwelijks meer te achterhalen, totdat Philipsen in de zeventiende etappe onverwachts toesloeg.

De Belg van Alpecin-Premier Tech sprintte naar de overwinning en bracht zijn achterstand in het puntenklassement terug van 31 naar slechts zeven punten. Voor Pedersen, die juist had gehoopt de strijd om het groen definitief te beslissen, kwam die ontwikkeling bijzonder hard aan.
LEES OOK: Vingegaard krijgt steun uit eigen land: "Hij kan de Tour winnen"
Pedersen kookte van woede na mislukte etappeIn zijn autobiografie Mads P., Væddeløber og Verdensmester, geschreven met Per Bausager, blikt de voormalige wereldkampioen uitgebreid terug op die bewuste dag. De frustratie was enorm, zo blijkt uit zijn beschrijving. “Ik was boos op mezelf en op de hele wereld.” De Deen kon vooral moeilijk verkroppen dat zijn ploeg er niet in was geslaagd de concurrentie definitief op achterstand te zetten.
Ook na de finish bleef de teleurstelling overheersen. Pedersen beschrijft hoe hij bij zijn verzorger op de massagetafel ging liggen en naar eigen zeggen “had zin om de hele boel kort en klein te slaan”. Waar de groene trui vrijwel veilig had moeten zijn, moest hij zich plotseling opnieuw zorgen maken over de eindzege in het puntenklassement.
Opmerkelijke wederopstanding brengt alsnog groen
De situatie werd bovendien bemoeilijkt door het parcours van de resterende etappes. Met drie zware bergritten in het vooruitzicht kreeg Pedersen nauwelijks nog kansen om op zijn gebruikelijke terrein punten te verzamelen. Toch slaagde hij erin om in zowel de achttiende, negentiende als twintigste etappe de tussensprint te winnen, waardoor hij zijn voorsprong op Philipsen weer wist uit te bouwen.

Uiteindelijk stond Pedersen in Parijs alsnog met de groene trui op het podium. De Deen beschrijft in zijn boek hoe bijzonder dat moment voor hem was, ondanks het feit dat hij zichzelf doorgaans niet als erg sentimenteel beschouwt. Na alle frustraties en onzekerheid van enkele dagen eerder vormde het een indrukwekkende afsluiting van een Tour waarin hij zichzelf tot het uiterste had moeten drijven.
WN Redactie