Kevin De Jonghe
Het Belgische wielrennen is een aanstormend talent armer. Na heel wat blessureleed en mentale moeilijkheden heeft Robin Orins immers beslist om ermee te stoppen. Dat maakte de 24-jarige renner van Lotto-Intermarché zelf bekend op sociale media.
In een uitgebreid bericht blikt Orins terug op zijn wielercarrière, die vroeger dan verwacht tot een einde komt. Na een lange periode van moeilijkheden voelt de beslissing om te stoppen naar eigen zeggen ook als een opluchting. Hij gold als een absoluut toptalent bij de beloften, waar hij onder meer tweede werd in Parijs-Roubaix en Luik-Bastenaken-Luik. Het zegt meteen iets over zijn veelzijdigheid, bij de profs wou het door fysieke en mentale problemen echter niet lukken.
Droom wordt werkelijkheid
“Ik stop met professioneel wielrennen”, valt Orins meteen met de deur in huis. “Het is tijd om een bladzijde om te slaan. Een bladzijde vol emoties, herinneringen en lessen, zowel mooie als moeilijke. Een hoofdstuk dat me heeft gevormd tot wie ik vandaag ben en waar nog jarenlang over gesproken zal worden. Het eindigt vroeger dan verwacht, maar zonder spijt.”
Orins zat al op de fiets toen hij zes jaar oud was. Via alle jeugdcategorieën werkte hij zich op naar het profpeloton, waarmee hij zijn kinderdroom in vervulling zag gaan. Daarbij draaide het voor hem niet alleen om resultaten, maar vooral om het plezier en de momenten die hij met zijn familie kon delen.
“Wielrennen was altijd mijn uitlaatklep. Een plek waar plezier vooropstond, ook al kon ik absoluut niet tegen mijn verlies. Alles geven en vervolgens mijn ouders, grootouders en familie zien glimlachen en die momenten met hen kunnen delen, was onbetaalbaar. Ik genoot van elke pedaalslag.”
Dat hij uiteindelijk van zijn hobby zijn beroep kon maken, maakte het plaatje compleet. “Er is niets mooiers dan van je hobby je beroep te maken. Ik tekende vol trots mijn eerste profcontract bij Lotto-Intermarché, zonder ooit te denken dat het ook mijn laatste zou zijn.”
Moeilijke jaren
De voorbije jaren verliepen echter niet zoals gehoopt. Blessureleed en mentale moeilijkheden wogen zwaar op Orins, die eerder ook bij Vive le Vélo al openhartig vertelde over een moeilijke periode in zijn leven, en zijn wil om verder te doen. Het bracht hem tot het besef dat er meer is dan alleen wielrennen.
“Maar alles veranderde snel. Ik ga dat deel van mijn verhaal niet opnieuw vertellen, maar het bracht me op een heel donkere plek en deed me beseffen dat er meer is in het leven dan wielrennen”, schrijft hij.
Na maanden waarin hij zichzelf opnieuw moest opbouwen, slaagde Orins erin om weer recht te krabbelen. Toch bleek het bijzonder moeilijk om de oude Robin terug te vinden. Ondanks zijn motivatie en de wil om opnieuw vooruit te gaan, bleven de moeilijke momenten elkaar te vaak opvolgen.
Een verademing
Ook dit jaar hoopte Orins opnieuw met plezier op de fiets te stappen. Hij wilde opnieuw genieten van het wielrennen en de voldoening terugvinden die de sport hem vroeger had gegeven. Ondanks zijn inspanningen draaide het echter anders uit dan gehoopt. Zijn lichaam werkte niet mee en uiteindelijk voelde ook mentaal doorgaan niet langer als de juiste keuze.
“Het draaide anders uit dan gehoopt. Hoe hard ik ook werkte, mijn lichaam zei ‘nee’. En nu zeggen ook mijn hoofd en mijn hart ‘nee’.” De beslissing om te stoppen, brengt dan ook een gevoel van opluchting met zich mee. “Eerlijk? Dit voelt als een verademing. Er is meer in het leven dan wielrennen en dat wil ik ontdekken, samen met mijn vriendin, vrienden, ouders en familie.”
“Wielrennen zal altijd een plaats in mijn hart hebben. Elk litteken, elke trofee, elke traan en elke glimlach heeft zijn eigen verhaal. Dit is niet het einde van mijn sportieve ambities. Zoals mijn vrienden zeggen: ‘Een vos verliest zijn streken niet.’ Bedankt aan alle mensen die ik graag zie. Cheers!”, sluit Orins zijn jammerlijke, maar mooie boodschap af.
