WN Redactie
Michael Matthews heeft zondag misschien wel een van de meest bijzondere prestaties uit zijn carrière neergezet. De inmiddels 36-jarige Australiër sprintte op het loodzware WK in Montréal naar de zilveren medaille, achter wereldkampioen Brandon McNulty. Een resultaat dat extra hard binnenkomt na een periode waarin Matthews niet alleen voor zijn carrière, maar zelfs voor zijn leven vreesde.
Dat Matthews op dit parcours überhaupt voor een medaille zou meedoen, was vooraf allerminst vanzelfsprekend. De Australiër geldt van nature als snelle man, maar wist zich na bijna 274 zware kilometers tussen de beste klimmers en klassiekerrenners ter wereld te handhaven.
"Ik had heel goede benen, maar moest geduldig blijven en mijn eigen wedstrijd rijden", blikte hij terug. "Ik moest in de buurt blijven van de echte favorieten om zo een medaille mee naar huis te nemen." Dat lukte uiteindelijk meer dan uitstekend.
LEES OOK: Nys moet wat bekennen over WK: "Toen Van der Poel dat deed..."
'McNulty was vandaag de sterkste'Matthews zag in de finale hoe McNulty alleen wegreed. De achtervolging kwam vervolgens moeizaam op gang, mede dankzij diens Amerikaanse ploeggenoten Matteo Jorgenson en Quinn Simmons. "Zij haalden iedereen terug die iets probeerde. Dat maakte de achtervolging verschrikkelijk moeilijk", aldus Matthews. "Dat was frustrerend, maar natuurlijk ook logisch wanneer je ploegmaat vooraan rijdt."
De Australiër kon zich dan ook neerleggen bij de wereldtitel van McNulty. "Ik denk dat hij vandaag de sterkste was."
Ook Mathieu van der Poel kreeg complimenten. De Nederlander gooide de wedstrijd al van bijzonder ver open en eindigde uiteindelijk als derde. "Als hij eenmaal een gat heeft, is het heel moeilijk om hem terug te pakken. Hij heeft een fantastisch sterke wedstrijd gereden."
'Mijn carrière en leven waren bijna voorbij'
Toch ging het na afloop vooral over Matthews zelf. Want achter die zilveren medaille schuilt een veel zwaarder verhaal.
In september 2025 werd bij hem een levensbedreigende longembolie vastgesteld. Plots draaide het niet meer om koersen of winnen. "Het leek erop dat mijn carrière en mijn leven bijna voorbij waren", vertelt Matthews.
Ook daarna bleef de pech hem achtervolgen. Vlak voor Parijs-Nice kwam hij dit voorjaar zwaar ten val tijdens een training. Hij brak beide armen en zijn oogkas en liep bovendien doorgesneden pezen op. Dat hij enkele maanden later op een WK-podium staat, kan Matthews zelf nauwelijks bevatten. "Daarom is het fantastisch dat ik hier nu weer sta. Alles is mogelijk als je erin gelooft. Als je niet opgeeft, kun je terugkeren naar het hoogste niveau."
Matthews geloofde zilver zelf nauwelijks
Zelf had Matthews een medaille vooraf nauwelijks voor mogelijk gehouden. Zijn vrouw had hem vooral meegegeven dat hij van het WK moest genieten en met een goed gevoel over de finish moest proberen te komen. Het werd uiteindelijk veel meer dan dat. "Ik kon mijn zilveren medaille zelf bijna niet geloven. Ik had niet verwacht dat ik dit vandaag zou kunnen bereiken."
Voor Matthews betekende het alweer zijn tiende WK-medaille over verschillende onderdelen. In de wegrit bij de elite stond hij nu voor de vierde keer op het podium, al ontbreekt die ene felbegeerde gouden plak nog altijd. Juist daarom beseft hij op zijn 36ste meer dan ooit hoe snel een carrière voorbijgaat. "Het voelt alsof ik gisteren nog zilver pakte in Richmond, maar dat is inmiddels elf jaar geleden. Geniet van ieder moment, van iedere pedaalslag en probeer iedere dag het beste uit jezelf te halen."
Na alles wat Matthews de afgelopen twaalf maanden heeft meegemaakt, voelt het zilver van Montréal daardoor misschien wel waardevoller dan veel van zijn overwinningen.
