WN Redactie
Demi Vollering kroonde zich zaterdag in Montréal na een zinderende finale tot wereldkampioene en bondscoach Laurens ten Dam kon na afloop nauwelijks trotser zijn. Niet alleen op zijn kopvrouw, maar ook op de manier waarop Nederland de wedstrijd naar zijn hand probeerde te zetten. Volgens Ten Dam toonde de ploeg lef en kwam uiteindelijk vooral de enorme winnaarsmentaliteit van Vollering bovendrijven.
Nederland koos al bijzonder vroeg voor de aanval. In plaats van af te wachten tot de absolute finale, namen de Nederlandse vrouwen het heft in handen en werd het tempo ronde na ronde hoog gehouden.
“We hebben ballen getoond”, concludeerde Ten Dam na afloop. Het was volgens de bondscoach geen gemakkelijk plan, maar wel eentje waarvan hij wist dat Vollering er vertrouwen uit zou putten.
LEES OOK: Belgische analisten kritisch op strijdplan Nederlandse vrouwen
Nederland neemt koers volledig in handenTen Dam had zijn rensters vooraf gevraagd om de wedstrijd lange tijd gecontroleerd hard te maken. Niet voortdurend aanvallen, maar vooral het tempo zo hoog houden dat concurrentes weinig ruimte kregen om zelf iets te proberen.
Dat betekende dat Nederland al op acht ronden van de finish veel verantwoordelijkheid nam. Een ongebruikelijke aanpak, maar eentje die volgens Ten Dam vrijwel perfect werd uitgevoerd.
Voor Vollering had het bovendien een belangrijk psychologisch effect. Ze zag haar ploeggenoten zich kilometer na kilometer wegcijferen en wist dat er op het einde maar één opdracht overbleef: zelf afmaken waar de rest van Oranje urenlang voor had gewerkt.
Aanval lijkt even verkeerd uit te pakken
Op 38 kilometer van de aankomst leek Vollering de wedstrijd vervolgens al vroeg te beslissen. Na voorbereidend werk van Puck Pieterse plaatste de Nederlandse een stevige aanval en reed ze alleen weg.
Even leek de regenboogtrui binnen, maar haar concurrentes kwamen alsnog terug. Een moment waarop de inspanning van Vollering zich zomaar tegen haar had kunnen keren.
Ten Dam raakte echter niet in paniek. Hij vertrouwde erop dat zijn kopvrouw zelfs na zo’n zware aanval nog voldoende over zou hebben.
Dat bleek terecht. Nadat Vollering even kon herstellen, had ze in de beslissende fase opnieuw voldoende kracht om mee te strijden om de zege. In de sprint rekende ze af met Katarzyna Niewiadoma, terwijl Elisa Longo Borghini het brons pakte.
‘Killermentaliteit was er’
Voor Ten Dam kwam die mentale hardheid niet als een verrassing. Al voor de wedstrijd merkte hij dat alle twijfel bij Vollering verdwenen was. “Ze kwam hier gewoon om de boel te slopen en het af te maken”, omschreef hij de instelling van zijn kopvrouw.
Juist daarin zag de bondscoach het verschil. Vollering had haar aanval zien mislukken, werd teruggehaald en moest opnieuw beginnen, maar weigerde zich neer te leggen bij een verloren kans.
Het leverde uiteindelijk precies op waarvoor Nederland naar Montréal was gekomen: de regenboogtrui. Voor Vollering betekende het de ultieme bekroning van een bijzonder seizoen, voor Ten Dam het bewijs dat de aanvallende Nederlandse aanpak zijn vruchten had afgeworpen.
