Van Vleuten schaamt zich rot: 'Dan kan ik door de grond zakken'

Ze won dit jaar bijna alles wat er te winnen viel: Annemiek van Vleuten schreef de Giro Donne, Tour de France Femmes, Challenge by La Vuelta én het WK op haar naam. Toch heeft ook de 40-jarige renster nog last van schaamte.

Het gaat dan echter niet om haar leven op de fiets, maar voornamelijk het leven ernaast. Meer bepaald als ze met haar vriend Oscar te zien is, vertelt ze in de Nederlandse krant Trouw. "Ik vind het lastig dat Oscar een relatie met mij heeft. Als ik met Oscar ben, wil ik Annemiek zijn. Niet Annemiek de fietser. Laatst reden we een ronde met mensen die ik niet kende. Oscar was ook mee en kreeg de vraag hoe het was om in mijn schaduw te staan. Dan kan ik echt door de grond zakken."

Ze zoekt met haar vriend dan ook vooral de zaken op die niets met de koers te maken hebben. "Ik heb namelijk meer dan genoeg mensen om me heen om mee na te genieten van een koers. Oscar is waardevol omdat ik me met hem ook buiten de koers ontwikkel. Het is een bonus dat ik na de koers bij hem in de armen kan vallen."

TRAININGSBEEST
Van Vleuten staat bekend als een van de vrouwen die het meest traint van alle rensters. "Vroeger was dat zeker het geval, toen was ik extreem. Dan wilde ik absoluut thuiskomen van een training met een bepaald geleverd vermogen. Nu schaam ik me daar rot over. Ik werk er nu 95 procent van de tijd hard voor, de andere 5 procent is plezier. Ik kan volledig de focus ergens op leggen, maar alleen als tussen koersen door de druk er ook af is. Ik ben ook maar een mens. Datzelfde zie ik bij topcoureurs als Tadej Pogacar en Mathieu van der Poel."

Ook blikte ze nog terug op haar jaar, met name op het WK wielrennen in het Australische Wollongong. Aan een val bij de start van de Mixed Relay hield ze een barstje in haar elleboog over. Tijdens de wegrit was ze niet zo goed als ze in normale doen zou zijn geweest en werd ze bergop meerdere keren losgereden. Uiteindelijk kwam ze in een groep favorieten onder de rode vod door en koos ze iets later het hazenpad. De andere rensters twijfelden en de beste renster ter wereld was gaan vliegen. "Maar als ik heel eerlijk ben: wat ik daar heb gedaan, als knecht (voor Marianne Vos, red.) toch nog winnen, dat kan eigenlijk helemaal niet."