Kevin De Jonghe
Ze spreekt! Lorena Wiebes hield zich lang stil in de situatie rond haar uitsluiting in de Giro, maar daar is nu verandering in gekomen. Uiteraard is er veel teleurstelling, al tracht Wiebes wel positief te blijven. Tegelijkertijd was er ook wel een flinke uithaal naar de UCI.
Loze beloftes
In de podcast La Koers deed Wiebes haar hele verhaal over de uitsluiting, waar we ook eerder al over hadden bericht. De Nederlandse nam echter ruim de tijd om de hele situatie te bespreken, en kwamen er nog enkele opvallende punten naar boven. Zoals het moment waarop ze besefte dat ze ging uitgesloten worden.
“Ik kwam terug van de podiumceremonie en ik zag mijn fiets ineens nog staan. Toen dacht ik wel: huh, dat kan toch helemaal niet?”, besefte Wiebes. “Toen hoorde ik mijn ploegleider zeggen: ‘Jullie gaan haar hier toch niet uit de wedstrijd zetten’. Toen wist ik eigenlijk al genoeg.” Maar dat bleek eigenlijk niet het geval. Diskwalificatie leek haar meteen té drastisch.
Helaas dacht de organisatie daar anders over. “In eerste instantie denk je dat ze je roze trui gaan afpakken. Dat was ook balen geweest, maar daar had ik nog mee kunnen leven.” Wiebes onthult vervolgens dat er ook loze beloftes werden gedaan.
“Ik kan me nog wel herinneren dat ze eerst zeiden dat als we het konden oplossen voor de volgende etappes, dat het goed was.” Een bijzonder bizarre gang van zaken, het feit dat de Italiaanse Elisa Balsamo als tweede eindigde – en zo de roze trui kon nemen en haar grootste concurrente zag verdwijnen – voedt uiteraard de speculaties.
Eigen zaken niet op orde
Geen insinuaties daarover bij Wiebes zelf, die echter wel overtuigd is dat er niet mis was met haar fiets. “Ik heb de ploeg hem ook gewoon zien wegen en toen was het goed. Het kan gewoon niet zijn dat de ploeg het heeft gewogen en niet goed heeft gedaan”, gaat ze verder.
“Het voelt voor mij als onrecht, misschien was een gele kaart, declassering en boete voor de ploeg beter geweest. Als je dan een tweede keer een te lichte fiets, kan je wel uit koers worden gezet. Dat lijkt me logischer”, zoekt Wiebes naar een meer proportionele strafmaat.
Om vervolgens af te sluiten met een flinke sneer naar de UCI. “De finales en parcoursen zijn soms levensgevaarlijk en het lijkt alsof hen dát niet interesseert”, wijst ze de wielerunie op het feit dat ze meer dringende zaken zouden moeten aanpakken, en daarvoor voornamelijk in eigen boezem moeten kijken. “Dit had niets met veiligheid te maken, dus voelt het wat krom", besluit Wiebes.
