Jeroen de Pauw
Het is december en dus is het tijd om lekker terug te gaan blikken op het wielerjaar 2022. De Tour hebben we achter de rug, het is tijd voor het wielernajaar. De eerste afspraak? Een altijd zware en spectaculaire eendagskoers in het Spaanse Baskenland slechts enkele dagen na het einde van de Ronde van Frankrijk.
De Clásica San Sebastián is traditioneel een koers waar twee soorten renners elkaar kruisen. Enerzijds renners die uit een lange rustperiode weer hun eerste wedstrijdkilometers afwerken in opbouw richting de grootste najaarskoersen, anderzijds vermoeide lichamen na een zware Tour. Van die laatste is dan telkens maar de vraag hoeveel jus ze nog in de benen hebben en vooral hoeveel zin ze hebben om een toch fraaie klassieker als de Klasikoa Donostia aan hun palmares toe te voegen. Maar de koers is vooral ook loodzwaar. Bewijs daarvoor? Amper 60 renners zouden die dag de finish bereiken.
Want op de 224 kilometer lange omloop vol steile pukkels en slopende beklimmingen moet je wel degelijk nog goede benen hebben om met de besten mee te kunnen. Remco Evenepoel begon er aan het slotluik van zijn seizoen en zag in de klassieker een ideale voorbereiding voor de Vuelta a España. Wout van Aert gaf verstek vanwege een verkoudheid verstek, maar met ook nog Simon Yates, Tiesj Benoot, Tadej Pogacar, Bauke Mollema, Vincenzo Nibali, Michael Matthews, Alejandro Valverde, Tom Dumoulin en Giro-winnaar Jai Hindley stonden toch heel wat kleppers aan de start in San Sebastián.
MONSTERSOLO
De eerste honderd kilometer verliepen traditioneel; relatief vlak en dat nodigde uit voor een vroege vlucht. Théo Delacroix, Casper Pedersen, Martijn Tusveld, Eugenio Sánchez, Manuele Boaro, Ibai Azurmendi, Óscar Cabedo, Alan Jousseaume en Jon Barrenetxea reden een voorsprong van maximaal tweeënhalve minuut bij elkaar. Maar met de passage over de Jaizkibel (7,9 km aan 5,6%) begon de finale en hun voorsprong verdween als sneeuw voor de zon. Nog voor de top waren alle vluchters gegrepen. Het ging snoeihard in het peloton, vooral onder aanvoering van UAE Team Emirates, maar zij deden met name zichzelf pijn.
Eerst moest de jonge Juan Ayuso lossen, maar voor de top moest ook topfavoriet en UAE-kopman Pogacar er al af. Hun malaise bleef duren, want in de afdaling ging João Almeida tegen de grond. Wat later volgde de vreselijk steile Erlaitz (3,8 aan 10,6%). Het signaal voor Jonathan Caicedo om het te proberen, maar hij werd al snel overvleugeld door Evenepoel. Terwijl in de achtergrond onder meer Hindley en Valverde kraakten, kon enkel Simon Yates het wiel van de Belg van Quick-Step Alpha Vinyl volgen. De Brit kreeg het echter moeilijker en moeilijker. Op 1.8 kilometer van de top was het dan toch zover: Yates moest Evenepoel laten rijden en die begon op meer dan 45 kilometer van de finish opnieuw aan een van zijn typische weergaloze solo's.
Achter hem vormde zich een groepje met Carlos Rodriguez, Benoot, Mollema, Pavel Sivakov en Yates. Maar wat de vijf ook probeerden, ze kwamen geen seconde dichterbij. Integendeel zelfs. Ook de klim naar Murgil-Tontorra (2,1 km aan 10,1%) vloog Evenepoel over. Het verschil groeide en werd onoverbrugbaar. Op de top was het nog zo'n acht kilometer in voornamelijk dalende lijn, de zege kon hem niet meer ontsnappen. Sivakov had intussen zijn metgezellen achtergelaten en was op weg naar de tweede plaats. Benoot maakte zich los van de rest en zou als derde binnenkomen, maar op dat moment was Evenepoel al gewassen en gestreken. De Aerokogel van Schepdaal won met een verschil van bijna twee minuten zijn tweede Donostia Clásica San Sebastián. Met een monstersolo van 45 kilometer is deze zege misschien nog indrukwekkender dan zijn eerste in 2019.
WEER NAAR WOUT
Met de Clásica San Sebastián is het wielernajaar op gang getrapt. In het volgende deel van ons jaaroverzicht blikken we terug op twee andere najaarsklassiekers: de BEMER Cyclassics en Bretagne Classic-Ouest France. Met in de hoofdrol niemand minder dan Wout van Aert. Vergeten hoe deze nu weer verliepen? Herbeleef het hier morgen om 12 uur!
LEES OOK: Tom Boonen komt superlatieven tekort voor Remco Evenepoel
