Kevin De Jonghe
Eindelijk mochten ook de Belgen zegevieren in de Giro d’Italia. Alec Segaert wist een late aanval knap tot een goed einde te brengen in etappe 12. Hij mocht pronken met de zege, en dat amper enkele dagen na een immense ontgoocheling.
Vintage Segaert
Dat dit voor een euforische reactie zorgde bij Segaert hoeft uiteraard geen betoog. “Dit is super, geweldig", klonk het tegenover Sporza. "En dat in mijn eerste Giro. Ik kwam in de jeugd vaak naar Italië en droeg zelfs de roze trui in de Giro Next Gen, maar om het nu ook te flikken op het allerhoogste toneel..."
Met een aanval waar Segaert intussen een patent op heeft. Diep in de finale, met verwoestende kracht richting streep denderend. Onze landgenoot had zijn plannetje daags voordien al klaar, zo wist hij toe te geven.
"Wanneer ik heb beslist om aan te vallen? Gisterenavond al. Ik had het de hele tijd in mijn hoofd. Dit was een goeie plek op het parcours. Ik was sowieso ook blij met hoe de koers zich ontvouwde”, aldus Segaert.
Slapend gevoel in de benen
Des te straffer kwam deze prestatie er amper twee dagen na de tijdrit waar Segaert heel wat meer van had verwacht. Hij werd amper 16de, terwijl hij de podiumplaatsen daar in het vizier had.
Segaert kwam achteraf ook met een onrustwekkende verklaring. "Het slapende gevoel dat ik in mijn been had, vooral op lange rechte stukken, was op training eigenlijk weg. Dat het nu tijdens een wedstrijd terugkomt, is ambetant”, klonk het.
Het doet denken aan het verhaal van Eli Iserbyt, die ook vaak een slapend gevoel had in zijn been. Het bleek een vernauwing aan de bekkenslagader, waardoor Iserbyt zijn carrière zoals geweten zelfs noodgedwongen moest beëindigen.
"Of er ergens iets gekneld is? Dat was wat we ook dachten”, was Segaert ook verontrust. “We hebben er heel wat voor gedaan om te proberen dat weg te krijgen. Ik leek op de goeie weg, maar jammer genoeg is het nu terug.” De prestatie van donderdag duwt het ergste scenario echter weer naar het achterplan…
