Kevin De Jonghe
Lotte Kopecky geldt al jaren als één van de leading lady’s in het peloton, en bij SD Worx zijn ze dan ook bijzonder tevreden dat ze haar in de rangen hebben. Binnen het team bouwde ze bovendien een sterke band op met enkele ploeggenotes, al verliep dat in het begin niet vanzelf. Dat blijkt uit een interview met Elena Cecchini en Barbara Guarischi.
Een moeilijke start
Cecchini spreekt over het begin van hun kennismaking. “Het zit in onze warme Italiaanse cultuur ingebakken om altijd en overal klaar te staan voor je familie en vrienden”, benadrukt ze hoe belangrijk verbondenheid voor haar is. “En Lotte is onze vriendin, maar het heeft wel even geduurd tot ze ons toeliet om dat te worden”, is de Italiaanse meteen eerlijk tegenover HLN.
Nochtans kende Cecchini Kopecky al van vroeger in het baanwielrennen: “Ik reed al een seizoen voor de ploeg toen ze hier kwam. In de beloftecategorie heb ik Lotte zelfs nog een paar keer verslagen in de puntenkoers, maar ze vertelde me onlangs dat ze toen slechts twee à drie keer per week trainde en tussendoor veel snoep at”, lacht ze smakelijk.
Toch verliep de start van Kopecky bij de ploeg moeizaam, toch op het puur sociale vlak. “Hoewel Lotte dus al wist wie ik was, verliep haar debuut bij de ploeg nogal stroef. Ze was stil en in zichzelf gekeerd. In de Giro van dat jaar probeerde ik haar te helpen met lead-outs in de sprints, maar we raakten Lotte op de een of andere manier altijd kwijt in de chaos richting de slotkilometer.”
Die moeilijke periode zorgde ook voor moeilijkheden in de relatie tussen beiden, zeg maar misverstanden: “Na een zoveelste mislukte sprint, dook ze na de finish snel de douche op de bus in om ons te vermijden. Ik vatte dat toen persoonlijk op en dacht dat ze boos op mij was, maar ze was eigenlijk gewoon verlegen en gefrustreerd dat ze geen overwinningen kon leveren voor de ploeg.”
Vertrouwen is de sleutel
Net als Cecchini ervaarde ook Guarischi dat Kopecky het in het begin moeilijk had op sociaal vlak: “Lotte was op dat moment nog een jong meisje, en verlegen. Toen ik een jaar later bij de ploeg kwam, was ze al getransformeerd tot een echte vrouw, maar ze hield mij in het begin toch wat op afstand.”
Ze beschrijft haar als iemand die tijd nodig heeft om zich open te stellen, en voor die vertrouwen de sleutel is tot alles: “Lotte is niet de meest extraverte persoon. Ze stelt zich niet snel open voor anderen. Ze doet dat pas, wanneer ze je kan vertrouwen. Daar draait alles om bij haar. Wanneer je dat breekt, is het voorbij, maar wanneer ze jou vertrouwt kan je alles tegen haar kwijt.”
