Kevin De Jonghe
Het was toch flink schrikken zo daags na de jaarwisseling. Toen geraakte immers het nieuws bekend dat Roger De Vlaeminck betrokken was geraakt bij een auto-ongeluk, en naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Hij doet nu zelf – samen met vriendin Peggy – zijn verhaal.
Geluk gehad
Dat doet De Vlaeminck in een interview bij Het Nieuwsblad. Nadat hij oudejaarsavond had doorgebracht bij zijn vriendin Peggy, keerde hij in de nacht alweer terug huiswaarts. Tot het opeens foutliep. “Ik peize dat ik een beetje in slaap gevallen was”, luidt het als oorzaak.
“Ik was op een smal baantje aan het rijden, sukkelde in het gras en in één keer zat ik in de gracht. Ik had mij geen zeer gedaan. Just mijn arm stond dik”, kwam hij er met de schrik vanaf. De Vlaeminck prijst zich dan ook zeer gelukkig, en niet enkel voor zichzelf.
“Al een geluk dat ik geen andere slachtoffers heb gemaakt”, beseft hij namelijk. “Normaal ben ik nooit moe, nog altijd niet. Maar ik was ’ s ochtends al gaan fietsen… Ik ga er één ding over zeggen: het ongeval was mijn eigen schuld.” Peggy benadrukt hierbij dat De Vlaeminck een negatieve alcoholtest heeft afgelegd.
Onhoudbaar
Waarna zijn vriendin het woord overneemt en bewoordt hoe zij dit onheil heeft ervaren. “Als hij het in zijn hoofd heeft om te vertrekken, krijgen je hem sowieso niet meer op andere gedachten. Ik ben opnieuw gaan slapen. ’s Ochtends werd ik wakker met het nieuws van zijn ongeluk. Toen is bij mij ook even het licht uitgegaan”, vertelt Peggy.
Ze bezocht hem in het ziekenhuis, daags later opnieuw. Maar toen was er al geen houden meer aan. “Toen ik op vrijdag opnieuw langskwam zat hij al in zijn kleren op bed, klaar om naar huis te gaan. Ik hoorde van de verpleger: ‘Hij wil niet blijven liggen. We hebben hem niet kunnen onderzoeken.’”
“’s Avonds hebben ze er zelfs iemand van de security moeten bijhalen om hem op zijn kamer te houden”, lacht Peggy luidop. Uiteindelijk is hij zaterdag ontslagen uit het ziekenhuis. Zondag is hij alweer een vriend gaan bezoeken en zijn we gaan wandelen in het bos. Roger was er bovenop”, sluit ze af.
