Kevin De Jonghe
Het wielrennen brengt helaas nog steevast veel te veel valpartijen met zich mee. Soms ook met bijzonder grote gevolgen. Daar kan Juri Hollmann helaas over meespreken. De Duitser kwam afgelopen Giro zwaar ten val en strijd nu voor zijn verdere carrière.
Met muizenstapjes
De artikelfoto maakt al enigszins duidelijk hoe erg het was, zeker met zijn arm. Echter waren er ook veel interne bloedingen en werden zijn bekken verbreuzeld, voornamelijk dat laatste bleek dan ook de zwaarste blessure. Er wacht Hollmann – renner bij Alpecin-Deceuninck – nog steeds een lange revalidatie. Stappen lukt nog maar net met krukken.
“Deze week wel acht kilometer gewandeld met die krukken. Daar ben ik trots op. Zelfs al moet ik na elke kilometer rusten. Helemaal uitgeput. Ik moet het allemaal weer leren”, klinkt het bij Het Nieuwsblad. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat fietsen nog niet meteen voor morgen zal zijn.
“Het is al een grote uitdaging om mij op die fiets te hijsen”, doelt hij dan op de hometrainer. “Ik heb niet genoeg spieren om mijn rechterbeen over mijn fiets te tillen. Zoals ik ook de kracht mis om uit mijn klikpedaal te geraken. Ik moet mijn beide handen gebruiken om mij uit mijn pedaal te helpen.”
Een grote terugslag
Na de valpartij herinnert Hollmann zich een helse pijn, waarna hij volledig werd verdoofd. Maar de valpartij op zich kan hij zich nog perfect voor de geest halen. “Ik had me even laten uitzakken om bidons en eten op te halen. Ik was volop aan het terugkeren en zat alweer halfweg het peloton toen ik plots voor mij renners hoorde vallen.”
“Dan ging het razendsnel. Op het volgende moment lag ik zelf op de grond. Ik kon zelfs niet naar mijn remmen grijpen. Wellicht is de renner voor mij gevallen en heeft dat mij naar rechts doen uitwijken. Ik heb het later nagekeken op mijn Wahoo. Ik ben tegen 67 kilometer per uur op een verkeersbord geknald.”
Hoe het nu verder moet is nog steeds erg onduidelijk. Er zijn immers complicaties opgedoken waar de renner niet al te veel over wil uitweiden: “Die details hou ik liever voor mezelf”, luidt het. “Maar het was erg, héél erg”, maakt Hollmann wel nog voldoende duidelijk.
