Ploegen 2012

Bio: Armstrong begon zijn sportcarrière op zijn zestiende op de triatlon, maar maakte al snel de overstap naar het wielrennen. Na een succesvolle periode als amateur werd hij eind 1992 professional. Het volgende jaar boekte hij al successen, met als hoogtepunt de winst in het wereldkampioenschap te Oslo. Ook in de volgende jaren, waarin Armstrong 8 maanden per jaar in Europa doorbracht, hielden de successen aan. Een dieptepunt kwam tijdens de Ronde van Frankrijk van 1995: Armstrongs teamgenoot Fabio Casartelli kwam te overlijden na een val. De volgende dag was het peloton in mineur, en werd er niet gekoerst. Armstrong en zijn teamgenoten mochten het peloton als een begrafenisstoet over de finish leiden. Twee dagen nadien viel Armstrong aan en won hij de etappe. Hij droep zijn overwinning op aan Casartelli.

In oktober 1996 werd Armstrong ernstig ziek en er werd teelbalkanker geconstateerd met uitzaaiingen naar longen en hersenen. De kans op overleven werd minder dan 50% geschat. Uiteindelijk blijkt Lance Armstrong minder dan 3% overlevingskans te hebben gehad. Na twee zware operaties en een toen nog experimentele vorm van chemotherapie kwam Armstrong er echter weer bovenop en een paar maanden later zat hij alweer op de fiets. Sindsdien is hij actief in de strijd tegen kanker.

De Lance Armstrong Foundation, door hem opgericht, ondersteunt kankerslachtoffers en kankeronderzoek. In 2004 werden de gele anti-kanker Livestrong bandjes, in samenwerking met Nike ontwikkeld, een rage in de hele wereld. Veel beroemde sporters dragen de bandjes nog steeds.

Het duurde tot mei 1998 voor Armstrong weer terugkeerde in het professionele circuit. Op de achtste van diezelfde maand trouwde hij met zijn vriendin Kristin Richard. De terugkeer verliep aanvankelijk moeizaam, maar aan het eind van het jaar had Armstrong alweer diverse successen geboekt, waaronder een vierde plaats in het eindklassement van de Ronde van Spanje en op het wereldkampioenschap. Deze vierde plaats in de Ronde van Spanje was voor Johan Bruyneel, ploegleider van het US Postal-team van Armstrong, aanleiding zijn zinnen te zetten op de Ronde van Frankrijk.

Hoewel Armstrong in 1999 niet bij de grote favorieten vooraf, won hij de proloog en verpletterde hij de concurrentie in de eerste bergetappe naar Sestrières. Daarna was de Tour eigenlijk al beslist en Armstrong won met meer dan 7 minuten voorsprong op Alex Zülle. De winnaars van 1997 en 1998, Jan Ullrich en Marco Pantani, waren er in 1999 niet bij geweest. In 2000 was wel het hele veld van favorieten aanwezig, maar Armstrong toonde zich opnieuw zowel in de tijdritten als in de bergen de beste en won met 6 minuten voorsprong op Ullrich. In 2001 herhaalde hij die prestatie. Tijdens de etappe naar Alpe d'Huez besloot hij tot een nieuwe tactiek. Omdat hij met Roberto Heras nog maar één ploegmaat bij zich had, liet hij Ullrich het tempo bepalen en speelde hij toneel achter aan de groep favorieten. Zijn grimassen bleken schijn, want op de berg zelf viel hij vanaf de kop aan terwijl hij Ullrich midden in het gezicht keek (dit werd "The Look" genoemd; niet veel later zei Armstrong dat hij niet in de ogen van Ullrich keek, maar dat hij keek of er nog ploeggenoten bij hem in de buurt waren). In 2002, zonder Ullrich, won Armstrong met grote overmacht, schijnbaar zonder moeite. Joseba Beloki was ditmaal zijn grootste uitdager, naast Armstrong's knecht Heras, de enige die hem enigszins bij kon houden. Armstrong nam in de bergen en de tijdritten voldoende afstand van de Spanjaard.

In de Tour van 2003 was de concurrentie van met name de teruggekeerde Ullrich sterker. Ook Alexander Vinokoerov en Beloki waren goed in vorm. Armstrong had zich minder goed kunnen voorbereiden wegens de scheiding van zijn vrouw, Kristin. In de eerste ritten was Armstrong niet slecht, maar materiaalpech speelde hem parten. In de rit naar Alpe d'Huez reed hij in de aanloop naar die beklimming met een aanlopende achterrem de Galibier op. Zijn kruit was verschoten en Iban Mayo claimde de ritzege. In de rit erna probeerde Armstrong een aanval van Vinokourov te pareren toen Beloki, die meehielp, in de afdaling door smeltend asfalt met zijn fiets onderuit gleed en Armstrong gedwongen werd een knollenveld in te rijden. Hij reed door het veld de berg af en sloot op de weg eronder weer aan bij de groep achtervolgers. Beloki brak zijn dijbeen en moest opgeven. Beloki kwam nooit meer op het hoogste niveau terug. In de tijdrit die volgde leed Armstrong aan ernstige uitdroging en verloor hij meer dan anderhalve minuut op Ullrich op wie hij eerder twee minuten had gepakt. De dagen erna moest hij bijkomen maar wist hij zijn verlies tot enkele seconden te beperken.

Met nog één tijdrit voor de boeg en een voorsprong van niet meer dan een tiental seconden op Jan Ullrich wist Armstrong dat hij in de laatste bergrit zijn winst moest pakken. In de klim naar Luz Ardiden sprong hij weg met Mayo maar viel hij doordat hij met zijn stuur in een petje van een toeschouwer bleef haken. Ullrich maakte er geen gebruik van waardoor Armstrong terug in de race kon komen, waarna hij opnieuw demarreerde. Hij pakte 40 seconden op de streep en zou uiteindelijk de Tour met een minuut voorsprong winnen. Zijn vijfde Tourzege schaarde hem in het gezelschap van Jacques Anquetil, Eddy Merckx, Bernard Hinault en Miguel Induráin.

In de Tour van 2004 behaalde Armstrong als eerste wielrenner voor de zesde maal de tourzege. In de eerste twee bergetappes in de Pyreneeën reed hij onmiddellijk concurrenten als Ullrich, Iban Mayo en Tyler Hamilton op grote afstand. Alleen Ivan Basso kon hem in deze etappes bijhouden. In de klimtijdrit reed hij iedereen op minuten. Hij pakte, inclusief de ploegentijdrit, 6 etappezeges en was in zijn beste vorm.

In de Ronde van Frankrijk van 2005 verbeterde hij zijn eigen record met een zevende overwinning. De Ronde werd gekenmerkt door de suprematie van Armstrong die geen moment in problemen kwam en geen enkele keer genoodzaakt was al zijn tegenstanders eraf te rijden. Al in de eerste tijdrit haalde hij Jan Ullrich in, die nog nooit was ingehaald in een tijdrit. In de Pyreneeën liet hij zijn tegenstanders geloven dat hij een zwakke dag had maar overbrugde hij met één inspanning een gat van 15 à 20 seconden.

Armstrong fietste niet alleen hard, maar ook met een bijzonder hoge trapfrequentie. Hij reed met ongeveer 110 pedaalomwentelingen per minuut, terwijl de meeste andere wielrenners kiezen voor ca. 90 tot 95 omwentelingen. In een tijdrit kon dit oplopen tot 125 omwentelingen per minuut. In navolging van Armstrong proberen veel wielrenners hun trapfrequentie te verhogen.