Eddy MerckxEddy Merckx (° 17 juni 1945 te Meensel-Kiezegem) is de grootste wielrenner aller tijden. Geen enkele kampioen heeft kunnen bogen op zo'n schitterend en compleet palmares als de Belg. Daarom dat we ons hier gaan beperken tot de prestaties van de Kannibaal in de Ronde van Italië.
Eddy Merckx nam in 1967 voor het eerst deel aan de Giro. Merckx, die kopman was bij zijn Franse ploeg Peugeot-BP, werd toen tot één van de topfavorieten gebombardeerd nadat hij eerder dat jaar op een overtuigende manier Parijs-Nice had gewonnen. In de voorlaatste rit echter viel Eddy door ziekte terug van de vierde naar de negende plaats in het klassement.
Merckx reed dat jaar bij Faema, een Italiaanse sponsor en dus was de Giro heel belangrijk. De Kannibaal maakte de verwachtingen waar en reed een briljante Ronde van Italië. Hij overvleugelde de jonge Felice Gimondi die een jaar eerder de Giro had gewonnen. Gimondi was op weg om uit te groeien tot een supervedette maar nu moest hij dus buigen voor de Belg. Een nummer van Eddy Merckx maakte daarbij grote indruk: de beklimming van de Tre Cime di Lavaredo. Aan de voet van deze dolomietencol had Merckx maat liefst negen minuten achterstand op een kopgroepje. Een voor een liep hij ze in, Polidori als laatste in de ultieme kilometer voor de top. Maar het gevecht was tegelijk dat van sneeuw en kou. Vlak na de aankomst werd de Brusselaar in een deken gewikkeld en afgevoerd. Het duurde minuten voor hij weer kon stappen. Merckx won die Giro drie ritten en was de beste in het punten- en bergklassement. ‘Ik heb nooit zo sterk geklommen als in 1968' , zou Eddy Merckx later zeggen.
Merckx reed dat jaar de Giro als ultieme doorgedreven voorbereiding op zijn eerste Tourdeelname. Opnieuw was hij oppermachtig: hij won vier ritten en had een comfortabele voorsprong bij het ingaan van de slotweek. Maar dan brak de storm los: Merckx liep in Savona tegen de dopinglamp. Er werden in zijn urine sporen van het verboden product Reactivan gevonden. Of Merckx daadwerkelijk doping had genomen bleef een mysterie. De aandoenlijke echtheid van zijn emoties spraken boekdelen en ook het feit dat hij tijdens die Giro al zeven keer was gecontroleerd tijdens die Giro, telkens negatief. En bovendien werd hij betrapt tijdens een overgangsrit die niet direct om doping vroeg. Ook verweerde Merckx zich met een officieus tegenonderzoek dat in zijn voordeel sprak. Maar het kwaad was geschied. Merckx werd uitgesloten uit de Giro. Merckx zou jaren later op de televisie verklaren dat hij door Salvarini, de ploeg van Gimondi, benaderd was om de Giro te verkopen. Misschien was dit de tol geweest voor Merckx' weigering en werd het geld dan maar gebruikt om de dopingcontrole te beïnvloeden. Merckx zou enkele weken later revanche nemen door bij zijn eerste deelname aan de Tour al onmiddellijk de eindzege te pakken.
In 1970 kwam De Kannibaal terug en won hij zijn tweede Giro en zegevierde hij in drie etappes. Gimondi werd tweede. Een maand later zou Merckx zijn eerste dubbel Giro-Tour realiseren en daarmee in de voetsporen treden van de legendarische Fausto Coppi. In '72 en '74 zou Merckx die stunt nog eens overdoen. In 1971 liet Merckx de Giro links liggen wat de Zweed Gösta Petterson de kans gaf om geschiedenis te schrijven.
In 1972 won Merckx, toen uitkomend voor Molteni, opnieuw La Corsa Rosa . Hij behaalde maar liefst vier etappezeges al werd het dat jaar geen makkie. Hij had dat jaar de handen vol met de Spaanse klimgeit José Manuel Fuente. Halfweg de Giro had Merckx ruim vijf minuten achterstand op Fuente. Eddy zette dan maar een sluwe tegenaanval op in een tussenetappe die verliep met strakke tegenwind. De Spaanse Kas-formatie van Fuente liet zich verrassen zodat Merckx dichterbij schoof in het klassement. De definitieve beslissing viel op de Col de Jaffrau in een man-tegen-man gevecht waarin Merckx de sterkste was. Ook in 1973 was Merckx heer en meester in de Italiaanse ronde met naast de eindzege ook maar liefst zes ritoverwinningen. In 1974 kreeg Merckx opnieuw af te rekenen met de ijzersterke Fuente die zich dat jaar manifesteerde als de ongenaakbare adelaar van het hooggebergte. De Giro werd voor Merckx dan nog eens verstoord door het plotse overlijden van zijn manager, Jean Van Buggenhout, die hem zijn hele carrière had begeleid. De Giro werd, net zoals in 1968, beslist op de Tre Cime de Lavaredo. Merckx streed er verbeten en hield op de streep een bonus van twaalf seconden over. Die minimale voorsprong zou volstaan om in Milaan voor de vijfde keer te triomferen in de Giro en zo kwam Merckx op gelijke hoogte met Alfredo Binda en Fausto Coppi. De jonge Baronchelli werd tweede, Fuente ‘slechts' vijfde op ruim drie minuten. Bij zijn laatste deelname aan de Giro, in 1976, werd Eddy achtste. Eddy Merckx kende na zijn carrière nog eens een bijzonder vreugdevol moment in de Giro. In 2000 pakte zoon Axel op een haast ‘Merckxiaanse' wijze een ritzege nadat hij terug aansluiting moest zoeken met de kopgroep na een valpartij. Bron: La maglia rosa: het verhaal van de Giro en de Belgen (1909-2001), De Eecloonaar, 2002 Erelijst Giro d'Italia 1967 - PEUGEOT-BP 9e Giro d'Italia - 4e 2e etappe - 8e 3e etappe - 5e 6e etappe - 6e 7e etappe - 8e 8e etappe - 10e 10e etappe - 4e 11e etappe - 1e 12e etappe - 1e 14e etappe - 4e 18e etappe - 2e 19e etappe - 6e 20e etappe - 4e 22e etappe (b) - 2e puntenklassement - 3e bergklassement 1968 - FAEMA 1969 - FAEMA 1970 - FAEMINO 1972 - MOLTENI 1973 - MOLTENI 1974 - MOLTENI 1976 - MOLTENI |
Volgende rit: rit 1errrroer:Access denied for user 'wielerni_vanhouc'@'localhost' (using password: YES) |